Hiacynt wschodni City of Harleem

Hiacynt wschodni 'City of Harleem' to jedna z licznych odmian mieszańcowych wywodzących się od hiacynta wschodniego. Wytwarza mocny kłos pojedynczych, kremowożółtych i cudownie pachnących kwiatów. Hiacynty to rośliny cebulowe, które można uprawiać zarówno w ogrodzie, w żyznej i świeżej, ale przepuszczalnej glebie, jak i w doniczkach, aby zimą zakwitły w domu. W uprawie ogrodowej ta odmiana kwitnie pod koniec sezonu hiacyntów.

Chociaż hiacynta wschodniego prawie już się nie uprawia jako gatunku, ta pochodząca z Bliskiego Wschodu i regionów śródziemnomorskich roślina dała początek niezliczonym odmianom, bardzo cenionym w ogrodach za cudowne wiosenne kwitnienie oraz w kwiaciarstwie ze względu na przydatność do pędzenia. Ten gatunek botaniczny występuje w stanie zdziczałym we Francji, w departamentach Bouches-du-Rhône, Var, Alpes-Maritimes i Lot-et-Garonne.

Hiacynt 'City of Harleem', podobnie jak hiacynt wschodni, należy do rodziny hiacyntowatych, zaliczanej również do szparagowatych. Ma dużą, owalną cebulę i od wiosny tworzy kępę intensywnie zielonych, błyszczących, taśmowatych liści. W kwietniu i maju wyrasta spośród nich mocna łodyga kwiatowa o długości 20 cm, na której pojawiają się liczne gwiazdkowate kwiaty w jasnożółtym kolorze, o słodkim zapachu. Liście zamierają latem i pojawiają się ponownie pod koniec zimy.

Wśród roślin wcześnie kwitnących hiacynt jest jednym z nielicznych dużokwiatowych kwiatów cebulowych. Zarezerwuj dla niego wyjątkowe miejsce w ogrodzie, niedaleko wejścia do domu, aby cieszyć się jego zapachem przy każdym przejściu. Wniesie spektakularne barwne akcenty na rabaty. Hiacynty można z łatwością łączyć z innymi wcześnie kwitnącymi roślinami cebulowymi, takimi jak śnieżniki czy wczesne tulipany humilis. Ich kwiaty są jadalne, na surowo lub po ugotowaniu, i mają lekko śluzowatą konsystencję. W zależności od upodobań można je kandyzować w cukrze lub dodawać do sałatek owocowych. Dawniej stanowiły wykwintny przysmak znany pod nazwą „konfitura z hiacyntów konstantynopolitańskich”.