Iris hollandica - Irys holenderski (mieszanka)

Oto mieszanka Iris (x) hollandica, obejmująca wiele odmian kosaćca holenderskiego o różnorodnych barwach. Te kosaćce cebulowe wytwarzają późną wiosną lub na początku lata, mniej więcej wcześnie w zależności od klimatu i odmiany, okazałe, stylizowane, intensywnie wybarwione kwiaty, które wyróżniają się elegancją i trwałością na rabacie, a także w bukietach. Choć kwiaty tych kosaćców są bardzo cenione we florystyce, pięknie prezentują się również w ogrodzie, posadzone w dużych grupach wśród okazałych bylin lub w pobliżu kwitnących krzewów.

Kosaćce holenderskie, czyli kosaćce cebulowe, mają podziemny organ spichrzowy w postaci cebuli, a nie kłącza, jak ich słynni kuzyni — kosacec bródkowy, czyli kosaciec ogrodowy. Należą do tej samej rodziny botanicznej co on — kosaćcowatych — ale różnią się również brakiem „bródek”, tych uroczych, małych, owłosionych i barwnych języczków, które znajdują się na opadających działkach kielicha kosaćców bródkowych. Iris (x) hollandica nigdy nie występował w stanie dzikim na terenie Holandii. Jest wynikiem krzyżowania dwóch głównych gatunków botanicznych: Iris filifolia, czasem mylonego z podobnym do niego Iris xiphium, obu pochodzących z Hiszpanii i Afryki Północnej, oraz Iris tingitana z Tangeru i północnego Maroka. Genealogia mieszańców holenderskich bywa niejasna, ale rezultat jest zawsze zachwycający. Ich kwiaty, nieco zbyt rzadko wykorzystywane w ogrodach, są bardzo cenione we florystyce.

Kosaćce holenderskie z czasem tworzą wyprostowaną i bardzo wąską kępę, osiągającą w okresie kwitnienia wysokość 50–60 cm. Te byliny rozprzestrzeniają się bez teoretycznych ograniczeń dzięki wytwarzaniu cebulek potomnych. Zwykle kwitną w maju i czerwcu przez 2–3 tygodnie, na pełnych łodygach odpornych na wiatr. Pojedyncze kwiaty lub kwiaty zebrane po 2 na łodydze mają średnicę od 8 do 15 cm. W porównaniu z kwiatami kosaćców bródkowych są stosunkowo smukłe, ale bez wątpienia eleganckie. Mają 3 wyprostowane, zwężone i półprzezroczyste płatki. Pod nimi znajdują się 3 działki kielicha ułożone w szachownicę. U nasady są wyprostowane, a na końcach opadające, niekiedy niemal poziome, i ściśle połączone z ząbkowanymi na brzegach słupkami płatkowatymi. Są szersze, łopatkowate i ozdobione złocistożółtą plamką. Każdy kwiat może zachować świeżość przez 5–7 dni, nawet w wazonie. Cebula jest okrągła, ma 2–3 cm szerokości i jest pokryta suchą łuską okrywającą w różowobeżowym kolorze. Wytwarza kilka równowąskich, cienkich i skórzastych liści, nieco przypominających liście trawy, o lekko sinozielonej barwie, często delikatnie prążkowanych i złożonych wpół w kierunku ziemi. Liście często pojawiają się jesienią, utrzymują się dłużej lub krócej w zależności od surowości zimy i zasychają latem, w okresie spoczynku.

Mniej znane i rzadziej wykorzystywane przez ogrodników niż kosaćce bródkowe, kosaćce holenderskie są jednak łatwe w uprawie na lekkiej, żyznej glebie i wyróżniają się niezaprzeczalną elegancją. Posadź je w grupach po 10–20 cebul: będą pojawiać się co roku, oferując coraz więcej eleganckich i radosnych kwiatów, które dobrze komponują się z wiosennym kwitnieniem krzewów ozdobnych. Pięknie wyglądają również posadzone wśród bylin, takich jak piwonie i liliowce, które latem zamaskują ich zasychające części, gdy rośliny będą w stanie spoczynku. Śródziemnomorskie pochodzenie zapewnia im doskonałą odporność na letnią suszę. Możesz także ścinać ich kwiaty do bukietów z różami, obrazkami, liliami, a nawet późnymi tulipanami. Wszystkie kosaćce potrzebują słonecznego stanowiska, aby obficie kwitnąć. Zapewnij im co najmniej pół dnia pełnego słońca dziennie.