Crocus corsicus

Crocus corsicus jest również nazywany szafranem korsykańskim, ze względu na lokalne wykorzystywanie czerwonych znamion jego kwiatów do przygotowywania przyprawy. Pochodzący z Korsyki i Sardynii, ten gatunek nie jest zbyt odporny na wilgotne zimno i uwielbia suche lata, dlatego najlepiej sprawdzi się u ogrodników z rejonu Morza Śródziemnego lub w uprawie doniczkowej. Jego ładne różowoliliowe kwiaty z czerwonym znamieniem rozwijają się przez ponad miesiąc, od zimy do lata, zależnie od klimatu, roztaczając przyjemny zapach miodu. Sadzi się go w kamienistej, niezbyt wapiennej lub kwaśnej glebie, w ogrodzie żwirowym albo na skalniaku, gdzie będzie powoli się naturalizował.

Crocus corsicus to gatunek botaniczny dość blisko spokrewniony z Crocus minimus, od którego różni się przede wszystkim znamieniem żółtopomarańczowym, a nie czerwonym. Jak wszystkie krokusy należy do rodziny irysowatych. Jego naturalne siedliska to kamieniste zbocza i zarośla Korsyki, od wybrzeża aż po tereny górskie. W tym regionie kwitnie od grudnia–stycznia do marca, na kwaśnej glebie. W uprawie w innych klimatach roślina kwitnie od marca do sierpnia. Brytyjscy ogrodnicy, pasjonujący się krokusami, twierdzą, że gatunek ten można uprawiać w otwartym gruncie na południu Anglii, w bardzo dobrze przepuszczalnej glebie. Liście, opadające na zimę, wyrastają z podłoża przed kwiatami. Są to cienkie, równowąskie, proste i naprzemianległe liście, ciemnozielone, z wyraźnym białym nerwem głównym. Każda bulwa wytwarza 1–2 kwiaty o długości 3–4 cm. Mają one kształt wydłużonego kielicha i początkowo ukazują lilioworóżowy spód, ozdobiony pięknym fioletowopurpurowym wzorem. Następnie rozchylają się w gwiazdę o 6 ramionach. Nierzadko 3 zewnętrzne działki okwiatu są od zewnątrz kremowożółte i pokryte purpurowymi żyłkami. Wnętrze kwiatu wypełniają pręciki zebrane w „rurkę”. Kwiaty zamykają się nocą i podczas złej pogody, aby szeroko otworzyć się w słońcu, a nawet w półcieniu. Liście zasychają wkrótce po kwitnieniu, a cebula wchodzi w stan spoczynku. „Cebule” są tu w rzeczywistości bulwocebulami. Bulwocebula jest w morfologii roślin podziemnym organem spichrzowym przypominającym cebulę, lecz utworzonym z nabrzmiałej łodygi otoczonej łuskami.

Crocus corsicus zachwyci kolekcjonerów rzadkich roślin. W ogrodzie położonym w łagodnym klimacie doskonale prezentuje się na skalniakach i u stóp krzewów, gdy jego promienne kwitnienie pojawia się niczym piękna niespodzianka. Najlepiej będzie rósł w dobrze przepuszczalnej glebie, na skraju widnego lasu, na przykład w towarzystwie ciemiernika korsykańskiego. Można go również posadzić wzdłuż ścieżki, grupami u stóp drzew liściastych, takich jak lilak, jaśminowiec i perukowiec, w połączeniu z zawilcami greckimi i cyklamenami neapolitańskimi, albo na podwyższonej rabacie, a także oczywiście zestawić z innymi krokusami o wczesnym kwitnieniu.

Ciekawostka dotycząca krokusów: ich korzenie mają szczególną zdolność kurczenia się niczym sprężyna, dzięki czemu roślina może umieścić się na idealnej dla siebie głębokości.