Crocus fleischeri

Crocus fleischeri to gatunek botaniczny pochodzący z Turcji i wschodnich wysp greckich, który pod koniec zimy wytwarza niewielkie, stylizowane na białe gwiazdy kwiaty, odsłaniające gardziel wypełnioną żółtymi pręcikami i intensywnie czerwonym, pierzastym znamieniem. Należy posadzić go w przepuszczalnej glebie, nawet wapiennej, która latem wysycha. Doskonale nadaje się do ciepłych skalniaków, ale można go także uprawiać w ogrodzie alpejskim i żwirowym...

Crocus fleischeri, podobnie jak wszystkie krokusy, należy do rodziny kosaćcowatych. W naturze rośnie na kamienistych wzgórzach, wśród wiecznie zielonych dębów i sosen występujących w południowej i zachodniej Turcji oraz na wschodnich wyspach greckich. Gatunek ten rośnie głównie na glebach gliniasto-wapiennych. W tych regionach kwitnie czasem już w styczniu. W uprawie, w mniej sprzyjającym klimacie, roślina kwitnie w lutym i marcu, po ustąpieniu ostatnich silnych mrozów. Każda bulwa wytwarza jeden kwiat o długości 3 cm, wyrastający z ziemi. Zaokrąglona bulwa ma wyjątkową okrywę złożoną z cienkich, splecionych włókien. Kwiaty w kształcie wydłużonej miseczki składają się z 3 białych, podłużnie owalnych płatków i 3 działek kielicha. Szeroko otwierają się w sześcioramienną gwiazdę wokół środka wypełnionego żółtymi pręcikami i jaskrawoczerwonymi szyjkami słupka. Kwiaty zamykają się nocą i podczas złej pogody, aby szeroko otworzyć się w słońcu, a nawet w półcieniu. Liście zamierają latem, gdy bulwa przechodzi w stan spoczynku. Tworzą je delikatne, równowąskie, pojedyncze i naprzemianległe liście, zielone, z białym nerwem głównym. Tak zwane „bulwy” są w rzeczywistości bulwocebulami. Bulwocebula jest w morfologii roślin podziemnym organem spichrzowym przypominającym bulwę, lecz utworzonym z nabrzmiałej łodygi otoczonej łuskami.

Crocus fleischeri doskonale sprawdzi się w ciepłym, osłoniętym ogrodzie, gdzie będzie się naturalizować bez szczególnej pielęgnacji. Ta niewielka roślina cebulowa jest niezastąpiona na skalniakach i u podnóża krzewów, gdzie jej białe kwiaty stanowią miłą niespodziankę już na początku wiosny. Dobrze rośnie w każdej bardzo przepuszczalnej glebie, na obrzeżu ścieżki, posadzona w grupie u stóp drzew lub krzewów razem z zawilcami greckimi i cyklamenami Couma, a także na podwyższonej rabacie. Dobrze komponuje się z innymi krokusami, a także z narcyzami i botanicznymi tulipanami o wczesnym kwitnieniu. To również odmiana doskonale nadająca się do ogrodów alpejskich.

Ciekawostka dotycząca krokusów: ich korzenie mają niezwykłą zdolność kurczenia się niczym sprężyna, dzięki czemu roślina może umieścić się na odpowiedniej dla siebie głębokości.