Krokus De Jager

Krokus imperati De Jager jest bardzo podobny do niezwykłego włoskiego gatunku botanicznego, który kwitnie w środku zimy. Jego niezwykle delikatne kwitnienie wymaga szczególnie osłoniętego stanowiska i doskonale przepuszczalnej gleby. Łatwo się naturalizuje, gdy ma odpowiednie warunki, z czasem tworząc kobierce kwiatów w akwarelowych odcieniach, liliowofioletowych wewnątrz, z 3 płatkami zabarwionymi na szarawożółto i prążkowanymi fioletem na zewnątrz. Wspaniale prezentuje się w ogrodach skalnych i na rabatach, a także pozwala tworzyć piękne, krótkotrwałe kompozycje doniczkowe.

Krokus imperati to roślina z rodziny irysowatych, pochodząca z zachodnich Włoch, z okolic na południe od Neapolu i z Capri, gdzie rośnie dziko w widnych lasach i na suchych murawach, w typowym klimacie śródziemnomorskim. Podobnie jak gatunek, odmiana 'De Jager' kwitnie w łagodnym klimacie już od stycznia, a w zależności od warunków pogodowych także w lutym, dlatego w tym okresie nie należy narażać jej na silne mrozy. Jej wąskie, kielichowate kwiaty osadzone są wysoko na lekko przezroczystych rurkowatych łodygach, przez które widać powolne wznoszenie się pąków. Rozwijają się w zachwycające kwiaty. Piękne serce z pomarańczowymi pręcikami jest widoczne tylko w dzień i przy ładnej pogodzie, ponieważ nocą oraz pod szarym niebem kwiat się zamyka. Liście są sezonowe, złożone z cienkich, równowąskich, pojedynczych i naprzemianległych liści o błyszczącej, ciemnozielonej barwie, z wąskim, białosrebrzystym pasem pośrodku. „Cebule” są w tym przypadku bulwoceb ulami. Bulwocebula jest w morfologii roślin podziemnym organem spichrzowym przypominającym cebulę, lecz zbudowanym z nabrzmiałej łodygi otoczonej łuskami. Warto pamiętać, że krokusy zimowe przechodzą latem w stan spoczynku i zdecydowana większość z nich jest całkowicie odporna na suche lata.

Krokus imperati De Jager to kolekcjonerska roślina, łatwa w uprawie w ogrodach o ciepłym, osłoniętym stanowisku, lecz wrażliwa na długie zimy i późne przymrozki ze względu na wczesne kwitnienie. Podobnie jak jego botaniczni krewni, krokusy Crocus chrysanthus i Crocus angustifolia, wspaniale prezentuje się w ogrodzie skalnym i na rabatach, gdy jego kwiaty wyrastają spomiędzy rozgrzanych słońcem, pobielonych kamieni. Dobrze rośnie także na skraju widnego lasu w towarzystwie wiosennej śnieżycy, przy obrzeżach ogrodowych lub żywopłotu, sadzony dużymi grupami u stóp drzew i krzewów zrzucających liście, takich jak trzmieliny, kaliny i lilaki, wraz z zawilcami greckimi oraz cyklamenami Coum, a także pośrodku trawnika w towarzystwie ranników, śnieżyczek lub kobierca fiołków. Oczywiście można go również łączyć z innymi krokusami o wczesnym kwitnieniu. Ten krokus dobrze nadaje się także do sadzenia w donicach na zewnątrz. 

Ciekawostka dotycząca krokusów: ich korzenie mają tę szczególną właściwość, że potrafią kurczyć się jak sprężyna, umożliwiając roślinie zagłębienie się na idealną dla niej głębokość.