Zawilec gajowy Lychette

Zawilec gajowy 'Lychette' (syn. 'Lytchett'), nazywany także zawilcem gajowym, wyróżnia się dużymi rozmiarami, a jego łodygi kwiatowe mogą osiągać 40 cm wysokości. Wytwarza również białe kwiaty, większe niż u formy typowej, tworzące bardzo jasne kobierce w zacienionych częściach ogrodu. Ta niezwykle piękna bylina leśna kwitnie wcześnie i długo wiosną, a z czasem naturalizuje się, tworząc w końcu doskonałą, skuteczną i trwałą roślinę okrywową.

Zawilec gajowy 'Lychette', wciąż rzadko spotykany we Francji, należy do rodziny jaskrowatych. Jest odmianą wywodzącą się od zawilca gajowego, występującego niemal w całej Europie, zachodniej Azji i północnej Ameryce. Ta niewielka roślina tworzy piękną kępę o wysokości od 30 do 45 cm i rozrasta się na szerokość 40 cm lub większą. Wytwarza pionowe, nierozgałęzione łodygi, na których od wczesnej wiosny, od końca marca lub kwietnia do połowy maja, pojawiają się 3 okółkowe, głęboko powcinane podsadki. Pośrodku każdej z nich rozwija się pojedynczy kwiat o średnicy 5 cm. Kwiat ma kilka białych, owalnych listków okwiatu (działek kielicha w kształcie płatków), czasami zabarwionych na różowo. W gardzieli znajduje się wiele żółtych pręcików. Kwiat otwiera się w świetle i podąża w kierunku słońca. Zamyka się wieczorem lub podczas deszczu, chroniąc się przed uszkodzeniem przez wodę i wdzięcznie przechylając się na bok. Wszystkie kwiaty są zwrócone w tę samą stronę, dzięki czemu utworzony kobierzec prezentuje się wyjątkowo harmonijnie. Kłącze zawilca gajowego 'Lychette' jest brązowe, mięsiste i kruche; przyrasta zaledwie o 3 centymetry rocznie. Rozrasta się tuż pod powierzchnią gleby. Wytwarza liczne liście złożone z trzech głęboko powcinanych listków, intensywnie zielone, matowe i lekko owłosione. Kwiat nie zajmuje co roku tego samego miejsca, lecz przesuwa się wraz z kłączem.

Zawilec gajowy 'Lychette', podobnie jak wszystkie jego kuzynki, doskonale nadaje się jako roślina okrywowa wszędzie tam, gdzie cień przeważa nad światłem, w wilgotnej glebie. Możesz posadzić go u podnóża żywopłotów, krzewów i drzew o liściach opadających na zimę, a także na zacienionych obrzeżach rabat. Połącz go z narcyzami botanicznymi, niezapominajkami oraz niebieskimi, fioletowymi, białymi lub różowymi zawilcami greckimi, które zakwitną po nim i wymagają takich samych warunków uprawy. W naturze zawilec gajowy rozwija się i kwitnie wiosną, gdy drzewa nie mają jeszcze liści. Latem kończy cykl wegetacyjny, a jego liście zanikają, co odpowiada okresowi spoczynku. To najlepszy moment, aby posadzić go pod drzewem lub obsadzić nim dolne partie żywopłotów. Nie przeszkadza mu konkurencja korzeni drzew i krzewów.

W umiarkowanej strefie Europy, w lasach, gdzie występuje spontanicznie, wraz z konwalią majową może być dobrym bioindykatorem wieku i naturalności lasu. Zawilec nemorosa i jego odmiany są roślinami wykorzystywanymi w fitoterapii i aromaterapii.