Tulipa whittallii - Tulipan botaniczny

Tulipa whittallii to botaniczna odmiana tulipana, tak piękna i delikatna, o miedzianopomarańczowych kwiatach z domieszką krwistej czerwieni, ciemniejszych wewnątrz i ozdobionych u nasady płatków oliwkowozielonym cieniem. Niezwykły i rzadki gatunek, zupełnie odmienny od swoich holenderskich kuzynek o wystudiowanej elegancji i sztywnym pokroju. Jest łatwy w uprawie i dobrze zadomawia się w ogrodzie. W kwietniu i maju pojawiają się kwiaty o idealnym kielichowatym kształcie, z lancetowatymi, zwężającymi się płatkami, przez które przenika światło, tworząc w ich wnętrzu ognistą paletę barw. Ta roślina cebulowa zachwyca, gdy zostanie posadzona w dużych grupach na trawniku, na nieco dzikiej rabacie lub w skrzynkach na kwiaty. Najlepiej rośnie w słońcu, w glebie przepuszczalnej i dość żyznej.

Tulipan botaniczny whittallii należy do rodziny liliowatych. Ta „odmiana” jest w rzeczywistości naturalnie powstałym klonem tetraploidalnym*, odkrytym w pobliżu Izmiru, na zachodzie Turcji. Jest spokrewniona z Tulipa orphanidea i wykazuje dość zmienny wygląd, przybierając mniej lub bardziej czerwone, pomarańczowe lub żółtopomarańczowe odcienie, zależnie od formy, klimatu i gleby, w której rośnie. Tulipan ten nie przekracza 30 cm wysokości w czasie kwitnienia. Jego liście mają szarozieloną, lekko niebieskawą barwę; jest ich od 2 do 7, są wąskie, równowąskie i zaostrzone na końcach. Kwiaty, równie eleganckie jak ulistnienie, mają średnicę od 4 do 6 cm i pojawiają się w kwietniu i maju, mniej lub bardziej wcześnie w zależności od klimatu. Wyrastają pojedynczo lub są zebrane po 2–3 na smukłych, lecz mocnych łodygach, które miękko uginają się pod wpływem wiatru. Owalne i wrzecionowate, lekko rozchylają się w pełni kwitnienia, tworząc idealny kielich z płatków o spiczastych końcach. Nasady płatków i środek kwiatu są nakrapiane oliwkową zielenią, natomiast wnętrze kielicha ma niemal czerwoną barwę, czasem z brązowym odcieniem. Kwiaty rozwijają się w słońcu i zamykają, gdy słońce znika. Tulipan ten rozmnaża się za pomocą rozłóg i z czasem tworzy piękne kolonie.

Tulipany botaniczne nie wyradzają się z upływem czasu tak jak tulipany wielkokwiatowe. Naturalizują się i mogą pozostawać w tym samym miejscu przez wiele lat bez szczególnej pielęgnacji. Dobrze rosną na obrzeżach rabat i w ogrodach skalnych. Aby stworzyć barwne kompozycje, możesz połączyć je z różnymi niewielkimi roślinami cebulowymi: Crocus, szafirkami, cyklamenem dyskowatym, śnieżyczkami i cebulicami… Tulipany te nie mają sobie równych, jeśli chcesz wprowadzić barwy wiosny do donic lub słonecznych ogrodów.

We Francji występują różne dzikie gatunki, z których wiele jest zagrożonych. W uprawie nazywa się je „tulipanami botanicznymi”, a jednym z najczęściej spotykanych jest tulipan dziki (Tulipa sylvestris), który dawniej często rósł wśród winorośli. Jego podgatunek australis znany jest pod nazwą tulipana południowego.

* Tetraploidalny: jego podstawowy zestaw chromosomów (2n) został podwojony, jest więc rośliną „4n”.