Fuksja Reitzii

Fuchsia regia Reitzii, znana również jako fuksja królewska, to krzewiasty gatunek należący do najbardziej mrozoodpornych, znoszący temperatury co najmniej od -10 do -12 °C. Jest to silnie rosnąca, niemal pnąca roślina, której liście, zależnie od klimatu, są mniej lub bardziej trwałe, a wiotkie pędy główne zdobi długie, dwubarwne kwitnienie w czerwono-fioletowej tonacji. Jej niewielkie kwiaty przypominają baletnice odziane w spódniczki z wygiętych działek kielicha i osadzone na długich, czerwonych pręcikach, tworzących wrażenie niekończących się nóg. Są charakterystyczne dla tego gatunku, a po ich przekwitnięciu pojawiają się niewielkie, jadalne jagody o mniej lub bardziej wyrazistym smaku.  Roślina preferuje lekki cień oraz świeże, lekkie gleby i przetrzymuje mroźne zimy, odradzając się wiosną z podstawy.

Fuchsia regia to gatunek botaniczny pochodzący z Brazylii, odkryty w latach 80. XX wieku i należący do rodziny wiesiołkowatych. Obecnie najczęściej uprawia się podgatunek Reitzii, wykorzystywany do ozdoby ogrodów. Ze względu na wyjątkową siłę wzrostu bywa uznawana za roślinę pnącą. Ten krzew o pokroju wzniesionym w sprzyjającym klimacie szybko osiąga imponujące rozmiary. Może dorastać do 3 m wysokości, a nawet więcej, jeśli zima nie przytnie jego pędów, powietrze pozostanie wilgotne i umiarkowanie ciepłe, a gleba będzie żyzna, lecz dobrze przepuszczalna. W uprawie, w naszych chłodnych warunkach klimatycznych, zazwyczaj osiąga 1 m wysokości i 75 cm szerokości. Jego młode, czerwone pędy szybko rozwijają się wiosną, a na całej ich długości pojawiają się niewielkie, owalne i eliptyczne, lekko ząbkowane liście. Są błyszczące i mają piękną, ciemnozieloną barwę. Tworzą doskonałe tło dla kwiatów. Kwiaty są liczne i drobne, a od sierpnia do listopada pojawiają się w kątach liści. Zwisają na końcach smukłych szypułek i kołyszą się na wietrze. Składają się z długiego, mięsistego kielicha z czterema grubymi działkami kielicha w kolorze od czerwonego do fuksjowego, zwężającymi się ku końcom i wyginającymi się ku górze podczas rozkwitania. Ta „spódniczka” otacza koronę fioletowych płatków, spomiędzy których wyrastają długie, czerwone pręciki. Ten samopylny gatunek wytwarza niewielkie, czarne owoce z fioletowym połyskiem, które można bez obaw spożywać, choć jakość ich smaku w dużej mierze zależy od warunków uprawy.

Fuksja to nieco zapomniany krzew, który zasługuje na ponowne odkrycie. Fuksja królewska wyróżnia się dużą odpornością na mróz, dzięki czemu można ją uprawiać w otwartym gruncie niemal we wszystkich naszych regionach, zapewniając zimową osłonę w najchłodniejszych z nich. Długie gałęzie Fuchsia regia Reitzii można prowadzić przy murze lub na pergoli, jednak ponieważ roślina nie ma specjalnych organów czepnych, należy ją przywiązywać do podpory lub opierać na konstrukcji, postępując podobnie jak w przypadku róży wielokwiatowej. Kwiaty tej odmiany są delikatne i subtelne; nie należy więc sadzić jej wśród nadmiaru kwiatów, które przyćmiłyby ich urodę. Fuksja ta pięknie prezentuje się w towarzystwie roślin o ozdobnych liściach i podobnych wymaganiach uprawowych, takich jak hortensje botaniczne, czerńce, paprocie, rodgersje czy funkie. W zależności od wielkości ogrodu można posadzić ją w tle rabaty lub przed żywopłotem z roślin zimozielonych, tworząc niezwykle wdzięczne tło. Ten krzew sprawdzi się również jako podstawa kompozycji na stanowiskach cienistych lub w półcieniu, gdzie wniesie jasne, świetliste barwy.