Carthamus tinctorius Zanzibar (nasiona) - Krokosz barwierski

Krokosz barwierski 'Zanzibar' to odmiana krokosza barwierskiego o mało kolczastych liściach i dużych, oryginalnych, intensywnie pomarańczowych kwiatach. Klasyczna odmiana jest okazałą rośliną jednoroczną, dawniej uprawianą ze względu na czerwone i żółte barwniki pozyskiwane z jej kwiatów, a także na nasiona oleiste. 'Zanzibar' tworzy piękną kępę ozdobioną pomarańczowymi pomponami, które latem przyciągają uwagę. Nasiona wysiewa się wiosną pod ogrzewaną osłoną, a roślina odwdzięczy się pięknymi kwiatami do suchych bukietów.

Carthamus tinctorius 'Zanzibar' to odmiana ogrodnicza. Krokosz barwierski, nazywany również szafranem barwierskim lub szafranem bastardem, jest rośliną jednoroczną z rodziny astrowatych, od bardzo dawna udomowioną przez człowieka. Nie występuje w stanie dzikim. Jego przodkiem jest prawdopodobnie Carthamus persicus, pochodzący z centralnej i wschodniej Turcji oraz Iranu. To roślina strefy suchej, podlegającej sezonowym opadom deszczu. Krokosz wytwarza bardzo głęboki korzeń palowy, który pozwala mu przetrwać w takich warunkach. Roślina kiełkuje, kwitnie, wytwarza nasiona i zamiera w ciągu 4–5 miesięcy.

Pomarańczowa odmiana 'Zanzibar' tworzy kępę silnie rozgałęzionych pędów o wysokości 70–80 cm, przypominających pokrojem osty. Roślina wytwarza rozetę liści odziomkowych, bez ogonków, o kształcie od lancetowatego do eliptycznego, długości 7–15 cm i szerokości 2,5–6 cm, z ząbkowanymi brzegami. W miarę wydłużania się dnia i wzrostu temperatury z rozety wyrastają białawe, silnie rozgałęzione pędy. Pokrywają je bardziej zaokrąglone, niekłujące liście, których wielkość zmniejsza się w kierunku wierzchołka pędu. Kwitnienie przypada na lato, po 3–4 miesiącach od wysiewu. Każde rozgałęzienie wytwarza do 5 głów kwiatostanowych, z których każda obejmuje od 15 do 20 koszyczków. Każdy koszyczek kwiatowy ma od 3 do 4 cm średnicy i składa się z licznych pomarańczowych płatków lub języczków, otoczonych zielonymi podsadkami. Całość ma nieco potargany wygląd. Po zapyleniu tworzą się owoce zwane niełupkami. Mają jajowaty kształt, długość 5–8 mm i 4 krawędzie. Dojrzewają, gdy liście brązowieją. Nasiona krokosza można zebrać i wysiać ponownie w następnym roku. Bogate w olej, pod koniec sezonu przyciągają niektóre ptaki.

Krokosz barwierski 'Zanzibar' potrzebuje ciepła i nie lubi wilgoci; jego liście są dość podatne na choroby wywoływane przez kryptogamy, a roślina źle znosi chłodny i deszczowy klimat. Posadź ją w słońcu, w lekkiej, bardzo dobrze przepuszczalnej glebie. Uprawa w szklarni jest możliwa we wszystkich regionach. Posadź ją w otwartym gruncie, w warzywniku lub na rabacie, gdy tylko minie ryzyko przymrozków. Uprawa wydaje się łatwiejsza na południe od Loary, ponieważ wiosną i latem opady są tam na ogół rzadsze. Możesz stworzyć dużą, naturalistyczną rabatę, łącząc krokosz z ostami i średniej wysokości trawami.

Do suchych bukietów: zbieraj kwiaty w pąkach, gdy są dopiero lekko rozwinięte.

Krokosz w kuchni:
Prażone nasiona można spożywać jako przekąskę. Młode liście można jeść na surowo, w sałatkach, lub gotować na parze.

Jego walor ekologiczny:
Przez całe lato miododajne kwiaty krokoszy przyciągają do ogrodu owady zapylające i motyle. Bogate w olej nasiona są szczególnie chętnie zjadane przez ptaki (papugi, sikory…). Pod koniec kwitnienia zbierz je, aby zapewnić ptakom pożywienie w okresie zimowego niedoboru.