Glorioza wspaniała Rothschildiana (nasiona)

Glorioza wspaniała 'Rothschildiana', znana również jako glorioza lub glorioza wspaniała, może być uprawiana z nasion. Jest to pnącze zachwycające kwiatami o intensywnym czerwono-żółtym zabarwieniu. Pochodzi z tropikalnych regionów Afryki i Azji, dlatego nie toleruje mrozu ani zimowej wilgoci. Uprawiana w doniczce lub w otwartym gruncie w bardzo łagodnym klimacie, w wyjątkowy sposób ozdabia trejaże.

Należąca do rodziny zimowitowatych glorioza wspaniała 'Rothschildiana' jest spokrewniona z zimowitami. 'Rothschildiana' to odmiana wyselekcjonowana ze względu na walory ozdobne przewyższające cechy gatunku typowego. Gatunek typowy pochodzi z Afryki Subsaharyjskiej i Azji Południowej. W naturze rośnie w różnorodnych siedliskach, między innymi w lasach, zaroślach, na łąkach, a nawet na wydmach, wykazując dużą zdolność przystosowania do gleb ubogich w składniki odżywcze. Glorioza wspaniała 'Rothschildiana' to pnącze, które w uprawie może osiągać wysokość od 1,5 do 2 m, choć w naturalnym środowisku dorasta nawet do 4 m. Jej giętkie łodygi czepiają się podpór dzięki wąsom czepnym znajdującym się na końcach liści. Liście są lancetowate, błyszczącozielone i mają od 13 do 20 cm długości. Kwitnienie, trwające od czerwca do sierpnia–września, ukazuje efektowne kwiaty o średnicy od 6 do 10 cm. Pofalowane tepale, jaskrawoczerwone z żółtymi obwódkami, wyginają się ku tyłowi, odsłaniając wystające pręciki. Kwiaty bardzo dobrze utrzymują się w wazonie. Owocem jest wydłużona torebka zawierająca czerwone nasiona. Po letnim kwitnieniu łodygi i liście zasychają jesienią, rozpoczynając okres spoczynku, w którym roślina przechowuje składniki odżywcze w podziemnej bulwie. Wszystkie części rośliny są toksyczne po spożyciu, szczególnie bulwy bogate w kolchicynę.

Glorioza wspaniała 'Rothschildiana' najlepiej rośnie w ciepłym, słonecznym miejscu, w próchnicznej i lekko wilgotnej glebie latem, ale suchej zimą. Najlepiej będzie się czuła w ogrzewanej szklarni, a pobyt na zewnątrz latem sprzyja obfitemu kwitnieniu. Można ją jednak uprawiać w ogrodzie, postępując podobnie jak w przypadku pacioreczników – jesienią wykopując i przechowując bulwy. To roślina o ekscentrycznym uroku, którą możesz posadzić na przykład obok męczennic lub tunbergii.