Driakiew purpurowa Oxford Blue (nasiona)

Driakiew 'Oxford Blue', czyli driakiew purpurowa, to bylina, uprawiana w naszym klimacie jako roślina jednoroczna. Jej sielski wygląd wnosi do rabat wiele lekkości, a kwiaty w formie małych niebiesko-fioletowych pomponów pojawiają się od lipca do października, przyciągając liczne owady zapylające. Długie łodygi i trwałe kwiaty pozwalają tworzyć urocze bukiety, a jej urok jest nieodłącznie związany z ogrodami plebańskimi.

Driakwie są na ogół niepozorne i delikatne. U podstawy tworzą kępę liści lancetowatych, mniej lub bardziej powcinanych w zależności od gatunku, z której wyrastają długie łodygi (od 50 cm do 90 cm), smukłe i omszone. W miarę przesuwania się w górę łodygi liście są siedzące, powcinane i coraz mniejsze, aż przechodzą w kwiatostan. Ma on zawsze kulisty kształt (4–5 cm) i wystające pręciki, jakby wbite w ten pompon. To właśnie dlatego driakiew zyskała angielski przydomek „Pincushion Flower”, czyli „poduszeczkowy kwiat”. Jego kształt różni się jednak w zależności od gatunku: może być bardzo zaokrąglony, gęsty i kosmaty albo bardziej spłaszczony, z jedwabistymi, pomarszczonymi płatkami, jak u odmiany Oxford Blue. Driakwie najlepiej prezentują się w małych grupach, rozproszonych wśród traw lub większych kwiatów, gdzie wnoszą odrobinę koloru, niczym wysiane konfetti na rabatach. Preferują słoneczne stanowiska, które sprzyjają ich kwitnieniu, i dobrze rosną w różnych typach gleby, nawet wapiennej, pod warunkiem że jest dostatecznie świeża i dobrze przepuszczalna. Ścinaj je, aby pobudzić powtarzanie kwitnienia, albo pozostaw do zaschnięcia i stwórz zimową dekorację. Być może same się wysieją.

Delikatny kolor tej odmiany z łatwością połączy się z chabrami, kosmosami i ostróżkami, nadając ogrodowi nieco staroświecki charakter. Łatwa w uprawie i obficie kwitnąca, aktywnie uczestniczy w życiu ogrodu, reagując na najlżejszy powiew wiatru i zapewniając pożywienie motylom oraz innym owadom zapylającym.