Echinacea Double Decker (nasiona)

Jeżówka purpurowa 'Double Decker' to bylina, która w drugim roku kwitnienia wytwarza drugą koronę kwiatową, pojedynczą lub pełną, wyrastającą z serca kwiatu. Całość tworzy niezwykły pokrój kwiatu zwieńczonego rozczochranym czubem.

Jeżówka purpurowa, czyli Echinacea purpurea, to endemiczna bylina zielna pochodząca z Ameryki Północnej. Rośnie na rozległych, suchych równinach we wschodniej części Stanów Zjednoczonych oraz w luźnych zaroślach. Jej naturalne siedliska obejmują zarówno wrzosowiska, jak i tereny uprawne. Ta wysoka przedstawicielka astrowatych charakteryzuje się dużymi jasnoróżowymi do fioletowych koszyczkami, niekiedy białymi, osadzonymi na wysokich, bardzo sztywnych łodygach o barwie od ciemnozielonej do purpurowej, rozgałęziających się na końcach. Zazwyczaj osiąga od 60 cm do 1,20 m wysokości. Gdy kwiat jest jeszcze niedojrzały, języczki okalające środek rozkładają się poziomo, a następnie przyjmują szeroko podwinięty pokrój, odchylając się ku dołowi lub ku łodydze. Z czasem barwa kwiatów blednie. Kwiaty języczkowate w środku tworzą stożkowatą kopułę, najeżoną szorstkimi, bursztynowymi rurkowatymi kwiatami z brunatnoczerwonymi końcami, które w miarę rozkwitania stają się coraz bardziej wyraziste i ciemniejsze. Ta niezwykła cecha dała jej nazwę Echinacea, wywodzącą się od greckiego słowa „Ekhinos”, oznaczającego jeżowca. Ciemnozielone liście są lancetowate i omszone, a w górnej części łodygi stają się siedzące.

Odmiana 'Double Decker' jest niezwykłym i zaskakującym rezultatem kolejnych selekcji, przeprowadzonych na podstawie początkowo nieco dziwnego, lecz wyraźnie odmiennego kwiatu. Ten wysoki na 1 m kultywar wykazuje dużą zmienność barw, ale jego wyjątkowość tkwi w czymś innym. Jest to nic mniej jak kwiat o dwóch poziomach. Za wyhodowanie tej odmiany odpowiada niemiecki hodowca Eugen Schleipfer. Innymi słowy, w drugim roku kwitnienia roślina wytwarza typowy kwiatostan zwieńczony drugim, mniejszym kwiatem, pojedynczym, a czasem pełnym, wyrastającym z serca pierwszego. Ogólny pokrój kwiatostanu przypomina kwiat zwieńczony rozczochranym czubem.

Oczywiście najlepiej rośnie na żyznych, piaszczystych i dobrze przepuszczalnych glebach, ale zupełnie nie reaguje na odczyn podłoża. Lubi słońce i lekki półcień. Jest mrozoodporna i dobrze znosi długie okresy suszy. Jeżówka bardzo łatwo się naturalizuje. Możesz więc sadzić ją z innymi bylinami na łące, którą z czasem spontanicznie zasiedli. Połącz ją z 'Echinacea Coconut Lime, floksami, czosnkiem ozdobnym lub wysokimi sadźcami.

Bardzo miododajna i nektarodajna, przyciąga swoim zapachem motyle; sadząc purpurowe połacie w pobliżu sadów, bez wątpienia przyczynisz się do zapylania drzew owocowych. Na obrzeżu rabaty pośród łąk lub w ogrodach skalnych ta piękna jeżówka z największą naturalnością odnajdzie swoje miejsce. Przycinanie przekwitłych kwiatów pobudza roślinę do tworzenia kolejnych kwiatów. Możesz jednak pozostawić kilka łodyg i koszyczków na zimę: są bardzo dekoracyjne, a przede wszystkim ich nasiona są szczególnie cenione przez głodne ptaki, zwłaszcza gile i szczygły. Kwiaty robią furorę w bukietach i kompozycjach kwiatowych.

Różne gatunki jeżówki, w szczególności purpurea, pallida i angustifolia, od wieków zajmują ważne miejsce w farmakopei rdzennych mieszkańców Ameryki. Przypisuje się im właściwości immunostymulujące oraz wspomaganie leczenia chorób typowych dla zimy, takich jak przeziębienie, grypa i infekcje dróg oddechowych. Wszystkie kultywary zachowały właściwości swojego gatunku wyjściowego.