Echinacea Magnus (nasiona)

Jeżówka purpurowa 'Magnus' to bylina na słoneczne stanowiska, tworząca duże, różowoczerwone kwiaty.

Jeżówka purpurowa (Echinacea purpurea) to endemiczna bylina zielna występująca w Ameryce Północnej. Spotyka się ją na rozległych, suchych równinach we wschodniej części Stanów Zjednoczonych oraz w luźnych, widnych lasach. Jej naturalne siedliska obejmują wrzosowiska, a także tereny uprawne. Ta okazała roślina z rodziny astrowatych wyróżnia się dużymi koszyczkami kwiatowymi w kolorze od jasnoróżowego do fioletowego, niekiedy białymi, osadzonymi na wysokich, bardzo sztywnych łodygach, ciemnozielonych do purpurowych, rozgałęziających się na końcach. Zazwyczaj osiąga od 60 cm do 1,20 m wysokości. Gdy kwiat jest jeszcze nierozwinięty, języczki okółka rozkładają się poziomo, a następnie przyjmują silnie podwinięty pokrój, odginając się ku dołowi lub w kierunku łodygi. Z czasem barwa kwiatów blednie. Centralne kwiaty języczkowate tworzą stożkowatą, najeżoną kopułę z szorstkimi, bursztynowymi rurkowatymi kwiatami, zakończonymi brunatnoczerwonymi punktami. W miarę rozkwitania stają się one coraz bardziej wyraziste i ciemniejsze. Ta niezwykła cecha nadała roślinie nazwę Echinacea, pochodzącą od greckiego słowa „Ekhinos”, oznaczającego jeża. Ciemnozielone liście są lancetowate i omszone, a w górnej części łodygi stają się siedzące.

Jeżówka purpurowa 'Magnus' to odmiana wyhodowana w latach 80. XX wieku. Tworzy duże kwiaty osiągające od 8 do 10 cm średnicy, z języczkami rozkładającymi się poziomo i zabarwionymi na różowo i czerwono. Kwiaty, których środek jest bardziej czerwonawy niż u gatunku, osadzone są na wysokości jednego metra.

Jeżówka preferuje żyzne, piaszczyste i dobrze przepuszczalne gleby, ale zupełnie nie przeszkadza jej pH podłoża. Lubi słońce i lekki półcień. Jest mrozoodporna i dobrze znosi długie okresy suszy. Łatwo się naturalizuje. Możesz więc sadzić ją z innymi bylinami na łące, którą z czasem spontanicznie zasiedli. Połącz ją z Echinacea Coconut Lime, floksami, czosnkiem ozdobnym lub okazałymi sadźcami.

Bardzo miododajna i nektarodajna, przyciąga zapachem motyle; sadząc purpurowe kępy w pobliżu sadów, bez wątpienia przyczynisz się do zapylania drzew owocowych. Na obrzeżu rabaty, wśród łąk lub w ogrodach skalnych ta piękna jastrun z największą naturalnością zadomowi się w wybranym miejscu. Przycinanie przekwitłych kwiatów pobudza roślinę do ponownego kwitnienia. Możesz jednak pozostawić kilka łodyg i koszyczków na zimę: są bardzo dekoracyjne, a przede wszystkim ich nasiona są wyjątkowo cenione przez ptaki, zwłaszcza głodne gile i szczygły. Kwiaty robią furorę w bukietach i kompozycjach kwiatowych.

Różne gatunki jeżówki, zwłaszcza purpurea, pallida i angustifolia, od wieków zajmują ważne miejsce w farmakopei rdzennych mieszkańców Ameryki. Przypisuje się im działanie immunostymulujące oraz wspomaganie leczenia chorób typowych dla zimy, takich jak przeziębienie, grypa i infekcje dróg oddechowych. Wszystkie odmiany zachowały właściwości gatunku wyjściowego.