Morwa biała (nasiona) - Morus alba

Morus alba, czyli morwa biała, znana również jako morwa pospolita, to ozdobne i owocowe drzewo, bardzo cenione w cieplejszych regionach za gęste i bujne liście opadające na zimę. Wiosną jego liście mają jasnozieloną barwę, a jesienią przybierają piękny złocisty odcień. Drzewo wytwarza jadalne owoce o barwie od białoróżowej przez fioletowoczerwoną aż po czarniawą, które zbiera się pod koniec wiosny. Ich smak jest łagodny i słodki, choć lekko mdły. Morwa biała jest bardzo mrozoodporna, wytrzymuje temperatury do -28 °C i dobrze znosi zarówno upały, jak i suszę. Jej silny system korzeniowy preferuje gleby głębokie, ale dobrze przepuszczalne. Od stuleci jej liście stanowią główny pokarm jedwabników.

Ta morwa pospolita, pochodząca z Mongolii i Indii, należy do rodziny morwowatych, podobnie jak figowce, a w jej tkankach znajduje się mleczko. Sprowadzona do Francji pod koniec XV wieku, przyczyniła się do rozwoju hodowli jedwabników. Jej naturalny pokrój jest krępy, z krótkim i grubym pniem, nad którym rozpościera się szeroka, lekko nieregularna korona, jeśli drzewo nie jest przycinane. Często jednak przycina się ją w kulę, aby uzyskać bardziej zwarty wygląd. W pierwszych latach rośnie szybko, a następnie jej wzrost stopniowo zwalnia. Może osiągnąć do 10 m wysokości i szerokości. Początkowo gładka i jasnoszara kora z wiekiem grubieje, pęka i przybiera szarobrązową barwę. Liście opadające na zimę morwy białej są szczególnie interesujące, ponieważ mają zmienny kształt: różnią się w zależności od położenia na pędach. Osiągają od 6 do 8 cm szerokości i od 10 do 20 cm długości. Mogą być całobrzegie i sercowate albo podzielone na kilka klap o ząbkowanych brzegach. Ich górna powierzchnia jest błyszcząca, a barwa zmienia się od jasnozielonej do złocistożółtej jesienią. W kwietniu drzewo wytwarza niepozorne kwiaty w postaci męskich i żeńskich kotek znajdujących się na odrębnych częściach tego samego drzewa. Pojawiają się one przed owocami w czerwcu, a w zależności od klimatu nawet na początku lipca : są mięsiste, jajowate, osiągają od 2 do 3 cm długości i w miarę dojrzewania zmieniają barwę z białej na fioletoworóżową. Nie brudzą podłoża i można je spożywać na świeżo lub po wysuszeniu. Są także bardzo chętnie zjadane przez ptaki. 
System korzeniowy tej morwy, jednocześnie palowy i rozłogowy, utrudnia przesadzanie, dlatego należy ją sadzić z dala od budynków.

Nasiona Morus alba wymagają zimnej stratyfikacji przez kilka tygodni, aby przerwać stan spoczynku. Gdy są już gotowe, można wysiać je wiosną do lekkiej, wilgotnej gleby, w temperaturze około 20 °C. Kiełkowanie może potrwać kilka tygodni.

Bardzo dobrze przystosowująca się do różnych warunków Morus alba najlepiej rośnie w glebie żyznej, dobrze spulchnionej i przepuszczalnej, na ciepłym i słonecznym stanowisku. Toleruje miejskie zanieczyszczenia, ale jest wrażliwa na aerozol solny. Stopniowo wzbogacając glebę dzięki rozkładowi opadłych liści, doskonale nadaje się na nieużytki. Jest często sadzona jako drzewo alejowe, ale dobrze sprawdza się również w owocowym żywopłocie w towarzystwie śliwy tarniny, śliwy mirabelki 'Mirabelle de Nancy' oraz derenia owocowego, zapewniając ptakom schronienie i źródło pożywienia. Posadzona samotnie na środku trawnika daje latem przyjemny cień. Jest również skuteczna na skarpach, gdzie pomaga ograniczać erozję gleby.