Olea europaea (nasiona) - Oliwka europejska

Sięgająca zamierzchłych czasów, można by rzec – potopu, obecność 'Olea europea, po prostu nazywanej oliwką, jest nierozerwalnie związana z krajobrazem śródziemnomorskim. To niewielkie, piękne drzewo dające cień, z krępym i sękatym pniem, gdy się starzeje, pokryte zimozielonymi liśćmi, szeleszczącymi na wietrze, szarozielonymi, od spodu srebrzystymi. Owocowanie rozpoczyna się po dziesięciu latach, a owoce mają postać czarnych oliwek, niejadalnych w stanie surowym. Roślina ma niewielkie wymagania co do rodzaju gleby, jest odporna na suszę, ale dość wrażliwa na chłód i wymaga zimowej osłony.

Olea europea, czyli oliwka pospolita, należy do rodziny oliwkowatych. Jest najliczniej reprezentowanym gatunkiem w tej rodzinie, obejmującej blisko 25 gatunków, z których wszystkie odznaczają się wyjątkową długowiecznością. To niewielkie, zimozielone drzewo po wielu latach uprawy osiąga około 9 m wysokości. W młodym wieku rośnie jednak szybko, a owocowanie rozpoczyna się mniej więcej po 10 latach. Jego malowniczy pokrój może przybierać wiele fantazyjnych form: korona drzewa może być rozłożysta, pień pojedynczy lub wielopniowy, a kora spękana i szorstka, z licznymi bliznami pozostawionymi przez czas. Zimozielone ulistnienie tworzą naprzeciwległe, całobrzegie i eliptyczne liście, skórzaste i pokryte łuskowatymi włoskami, mniej lub bardziej wąskie, o długości od 3 do 9 cm. Pokrywają one małe gałązki usiane tarczowatymi łuskami. Ich barwa stanowi połączenie zieleni i szarości, a spód liści jest owłosiony i srebrzysty. Kwitnienie jest bardzo krótkie i trwa tydzień pod koniec wiosny. Białe lub żółtawe kwiaty są zebrane w kątowych wiechach. Owoce, czyli oliwki, to mięsiste pestkowce z twardą pestką, o długości od 5 mm do 4 cm, zielone, a po dojrzeniu czarne. Kora, szara i gładka, gdy drzewo jest młode, z wiekiem pęka, a u podstawy pnia pojawiają się odrosty.

Oliwka pospolita jest doskonale przystosowana do klimatu śródziemnomorskiego, ale jej zasięg rozciąga się dalej na północ, zależnie od letnich opadów, które wydają się czynnikiem decydującym w większym stopniu niż chłód. To drzewo wytrzymuje umiarkowany mróz od -8 do -10 °C, w przepuszczalnej glebie i po dobrym ukorzenieniu, ale latem potrzebuje suszy, aby jego drewno dobrze zdrewniało. W cieplejszych regionach można sadzić je jako soliter, u podnóża obsadzając liliowcami, agapantami lub kosaćcami, santolinami, pittosporum i suchodrzewem mirtolistnym, albo pokryć różą wielokwiatową 'Senateur Lafolette'. Można je również sadzić w żywopłocie chroniącym przed wiatrem, w towarzystwie kaliny wawrzynowatej, wawrzynu szlachetnego, dębów wieczniezielonych i mirtów. Dalej na północ lepiej uprawiać je raczej w towarzystwie oleandrów pospolitych, w dużych pojemnikach, które zimą można przenieść w osłonięte miejsce.