Gailardia wielkokwiatowa Burgunder (nasiona)

Nasiona gailardii ościstej 'Burgunder' lub Gaillardia x grandiflora 'Burgunder' dają roślinę o nieprzerwanym kwitnieniu od czerwca do października. Jej kwiaty, przypominające duże jastruny, mają intensywną bordowoczerwoną barwę otaczającą żółty i krwistoczerwony środek. Tworzy harmonijne, średniej wielkości kępy złożone z pełnych łodyg i szarozielonych, miękko owłosionych liści. Ta krótkowieczna bylina wyróżnia się jednak wyjątkową odpornością i znosi chłód, upał oraz suszę. Jej jedynym słabym punktem jest wrażliwość na nadmiar wilgoci. Ta wszechstronna, niemal niezawodna roślina znajdzie miejsce w każdym ogrodzie wiejskim lub naturalistycznym.

Gaillardia (x) grandiflora to mieszaniec ogrodowy powstały ze skrzyżowania Gaillardia aristata, byliny pochodzącej z rozległych centralnych równin Ameryki Północnej, oraz Gaillardia pulchella, niemal jednorocznej rośliny rodzimej dla północnego Meksyku oraz południowej i centralnej części Stanów Zjednoczonych. Należąc, podobnie jak oboje rodzice i słonecznik zwyczajny, do wielkiej rodziny astrowatych, mieszaniec ten odziedziczył po pierwszym rodzicu dobrą mrozoodporność i większą długowieczność, a po drugim — niezwykłą obfitość kwitnienia, szybki wzrost i wyjątkowo małe wymagania.

'Burgunder' tworzy kępę o wysokości i szerokości 60 cm, pokrytą od lata do jesieni dużymi koszyczkami kwiatowymi o średnicy od 4 do 7 cm, do których chętnie zlatują owady zapylające. Ich barwa jest głęboka i intensywnie czerwona, nieblednąca na słońcu. Cały kwiat ożywia bardzo kontrastowy, dwubarwny środek z centralnym żółtym dyskiem i obwodowym pierścieniem drobnych, krwistoczerwonych kwiatów języczkowatych. Ulistnienie jest głównie przyziemne i składa się z wąskich, lekko klapowanych lub głęboko powcinanych, szarozielonych i miękko owłosionych liści.

Gailardię wysiewa się pod osłoną lub bezpośrednio do gruntu. Rośnie bujnie na lekkiej, dobrze przepuszczalnej i żyznej glebie. Bez problemu znosi suszę i upał, dlatego nie wahaj się posadzić jej w pełnym słońcu. Ponieważ ma skłonność do obfitego rozsiewania się, zaleca się usuwać kwiaty przekwitłe, aby pobudzić ją do dalszego kwitnienia i zapobiec nadmiernemu rozprzestrzenianiu się. Choć obecnie uważa się je za nieco staromodne, gailardie, obok Coreopsis grandiflora i gaur, pozostają jednymi z mistrzyń obfitego kwitnienia. Główną wadą tych roślin jest ich wrażliwość na wilgotność powietrza, nawet w dobrze przepuszczalnej glebie. W cieplejszych regionach, zwłaszcza na glebach średniej jakości, gailardia okazuje się prawdziwym dobrodziejstwem, harmonijnie komponując się z lawendami, rozmarynami, santolinami, czystkami, bodziszkiem czerwonym, a także bylicami i trawami, takimi jak ostnice — wszystkie te rośliny mają niewielkie wymagania i obficie kwitną. Na łące rozważ połączenie gailardii z jastrunami lub driakwiami.