Krokus jesienny - Crocus kotschyanus

Krokus to gatunek botaniczny pochodzący z Turcji, Kaukazu i Libanu, który kwitnie na początku jesieni, zazwyczaj w październiku. Jego kwiaty nie są bardzo duże, ale roślina łatwo się rozmnaża, a jej uprawa w dobrze przepuszczalnej glebie, raczej suchej latem, nie sprawia szczególnych trudności. Gatunek ten, często mylony z krokusem karduchorum, wyróżnia się kwiatami w odcieniach od mniej lub bardziej liliowych po jasnoróżowe, z gardzielą obwiedzioną żółtą obwódką. Możesz posadzić go w ogrodzie skalnym, ogrodzie żwirowym, na podwyższonej rabacie, u stóp krzewów liściastych lub w skrzynce na kwiaty.

Crocus kotschyanus, dawniej określany jako Crocus zonatus, należy do rodziny kosaćcowatych, podobnie jak wszystkie krokusy. Jego naturalny zasięg występowania obejmuje obszar od środkowej, południowej i północno-zachodniej Turcji po Syrię oraz północny i środkowy Liban. Gatunek ten otrzymał Award of Garden Merit przyznawane przez R.H.S. Rozsiewa się swobodnie i samoistnie rozmnaża się przez wytwarzanie cebulek potomnych.

W uprawie ten krokus kwitnie w październiku. Wytwarza kwiaty o wysokości 10–12 cm, które wyrastają pojedynczo z ziemi, podczas gdy liście rozwijają się pod koniec zimy. Kwiaty mają wydłużony, kielichowaty kształt i składają się z 6 płatków, których barwa może się zmieniać od jasnego liliowego fioletu po jasny fioletoworóżowy, z delikatnym użyłkowaniem w jasnofioletowym kolorze. Otwierają się gwiaździście, ukazując gardziel obwiedzioną żółtą obwódką. Środek kwiatu zajmuje biała szyjka słupka, podzielona na bardzo cienkie żółte nitki. Szyjka góruje nad żółtymi pręcikami z białymi pylnikami. Kwiaty zamykają się nocą i podczas złej pogody, a szeroko otwierają się w słońcu. Liście są cienkie, równowąskie, pojedyncze i naprzemianległe, w średniozielonym kolorze, z białą linią biegnącą wzdłuż blaszki. W tym przypadku „cebulki” są bulwami pokrytymi tuniką z równoległych włókien. Bulwa jest w morfologii roślin podziemnym organem spichrzowym o wyglądzie cebuli, utworzonym jednak z nabrzmiałej łodygi, otoczonej tutaj włóknistą tuniką.

Crocus kotschyanus wnosi piękny akcent kolorystyczny na początku jesieni. Posadź go w ogrodzie skalnym, u stóp drzew lub krzewów liściastych. Dobrze rośnie i szybko naturalizuje się w każdej dobrze przepuszczalnej glebie, nawet kamienistej. Połącz krokusy jesienne z ich wiosennymi kuzynami, aby cieszyć się kilkoma okresami kwitnienia w ciągu roku. Kilka pomysłów na takie połączenia: z cyklamenami, narcyzami botanicznymi i innymi małymi cebulkami wiosennymi, takimi jak tulipany botaniczne i szafirkami.

Ciekawostka dotycząca krokusów: ich korzenie potrafią kurczyć się jak sprężyna, dzięki czemu roślina może umieścić się na idealnej dla siebie głębokości.