Róża historyczna Charles de Mills

Róża Charles de Mills, o nieco niepewnym pochodzeniu, kwitła już w ogrodach przed 1811 rokiem. Należy do tych róż, które bez żadnej pomocy przetrwały w niektórych starych cmentarzach całe pokolenia ogrodników. Jeśli ta stara róża francuska przetrwała zmieniające się epoki i mody, zawdzięcza to niewątpliwie swojej wyjątkowej żywotności, krępemu, szerokiemu pokrojowi krzaczastemu, ciemnym i bardzo zdrowym liściom oraz bukietom dużych, płaskich i bardzo pełnych kwiatów w karminowoczerwonym kolorze, z bordowymi, a czasem brązowymi refleksami. Kwitnie tylko raz, latem, ale bardzo obficie i roztacza przyjemny zapach ciemnej róży. 'Charles de Mills' spełni swoje obietnice w dobrej, głębokiej i żyznej ziemi ogrodowej.

Róża Rosa (x) gallica 'Charles de Mills', znana również jako „Bizarre Triomphant”, „Rose ardoisée” lub Violette Bronzée, to bardzo stara odmiana hodowlana, która prawdopodobnie pojawiła się przed 1790 rokiem, być może w Holandii. Rosa gallica, róża francuska lub róża prowansalska, sławiona już przez greckiego poetę Anakreonta w VI wieku p.n.e., pochodząca z Europy Środkowej i Południowej, została zapewne sprowadzona do Galii podczas podboju rzymskiego. Wszystkie róże francuskie są odpornymi i mało wymagającymi krzewami.

'Charles de Mills' został słusznie wyróżniony w Anglii nagrodą Award of Garden Merit zarówno za walory ozdobne, jak i dobre wyniki w ogrodzie. Ten krępy krzew o krzaczastym pokroju osiąga co najmniej około 1,20 m wysokości i szerokości, a jego wzrost jest umiarkowanie szybki. Jego liście mają dość ciemnozieloną barwę i są wyjątkowo zdrowe. Kwitnie w czerwcu i lipcu, obficie i przez kilka tygodni, tworząc piękne kwiaty o średnicy 10–12 cm. Zebrane w liczne bukiety, rozwijają się na pędach mających co najmniej rok. Kwiaty są dość płaskie i w pełni podwójne, a tworzące je około 40 płatków układa się spiralnie. W pełnym rozkwicie róże mają formę rozetową, czasem odsłaniając niewielki, ciemnozielony środek. Ich barwa stanowi połączenie ciemnej karminowej czerwieni i bordo, a fioletowe oraz brązowe tony ujawniają się w miarę dojrzewania. Zapach kwiatów jest mniej lub bardziej intensywny, typowy dla starych róż. Ta odmiana wytwarza pędy z nielicznymi kolcami.

Później porzucone na rzecz powtarzających kwitnienie odmian mieszańcowych, róże francuskie są jednak wytrzymałymi roślinami o bogatej historii. To właśnie takie krzewy jak 'Versicolor', 'Cardinal de Richelieu' czy 'Charles de Mills' strzegą starych, opuszczonych ogrodów i cmentarzy, podczas gdy wiele innych dawno już się poddało. Daleka od smutku dzięki aksamitnym kwiatom w bogatej, ciemnej, fioletowoczerwonej barwie, róża Charles de Mills wnosi pełnię bujności do grup krzewów kwitnących latem i formowanych żywopłotów, sadzona w towarzystwie budlei, abelii lub żyliszków. Na rabatach bylinowych wspaniale komponuje się z bodziszkami, floksami wiechowatymi, wieczornikiem damskim i lnicami purpurowymi. Te zalety sprawiają, że można zapomnieć o jej jednokrotnym kwitnieniu — wady, której nie zarzuca się innym krzewom kwitnącym! Zdecydowanie zasługuje na to, by posadzić ją w każdym ogrodzie miłośnika róż.

Jeśli masz wystarczająco dużo miejsca, róże angielskie, stare lub krzewiaste, wspaniale prezentują się sadzone w grupach po trzy egzemplarze. Z czasem zrosną się, tworząc „jeden” okazały krzew, który zakwitnie jeszcze obficiej.