Róża pnąca Veilchenblau

Róża wielokwiatowa Veilchenblau ma w sobie coś magicznego. Choć obecnie róże o niebieskawych odcieniach nie są już rzadkością, ta pnącza bez kolców, wyhodowana w 1909 roku, wywołała sensację w momencie wprowadzenia na rynek. Obojętna na zmieniające się mody i upływ lat, do dziś pozostaje jedną z najlepszych odmian w swojej kategorii, łącząc zachwycającą kolorystykę z doskonałymi walorami ogrodowymi, niezależnie od warunków. Jej małe, półpełne róże, nie całkiem fioletowe, lecz raczej w intensywnym odcieniu magenty, przecięte szeroką białą smugą biegnącą od środka aż po końce płatków, zmieniają kolor z upływem dni. Z czasem przybierają odcienie fuksji i fioletu parmeńskiego, a także niebieskawe refleksy, zanim przekwitną. Gdy rośnie na własnych korzeniach, ta róża jednorazowo kwitnąca wytwarza nieliczne odrosty i może żyć w ogrodzie przez kilkadziesiąt lat.

Róża Veilchenblau, której nazwa oznacza po niemiecku „fioletowoniebieski”, została wyhodowana w 1909 roku przez niemieckiego hodowcę róż Schmidta. Powstała ze skrzyżowania róż 'Crimson Rambler', karminowoczerwonej, oraz 'Souvenir de Brod', bardzo pełnej i purpurowej. 'Veilchenblau' ma geny Rosa multiflora, a także róży Wichury (synonim Rosa luciae), wytrzymałego gatunku botanicznego pochodzącego z Azji Wschodniej. Odmiana ta została wyróżniona nagrodą Award of Garden Merit w Anglii i jest polecana przez największych specjalistów w dziedzinie róż.

'Veilchenblau' z łatwością osiąga 4–5 m wysokości i około 2,50 m szerokości. Jej długie, giętkie łodygi są niemal pozbawione kolców i pokryte drobnymi, jasnozielonymi, bardzo świeżymi liśćmi o satynowej, niemal matowej powierzchni. Ich odporność na choroby róż jest dość dobra na początku sezonu, lecz zależnie od warunków pogodowych nieco się pogarsza po kwitnieniu. Kwiaty tej pnączy, kwitnącej latem, pojawiają się od końca maja do lipca, mniej lub bardziej wcześnie w zależności od regionu. Rozwijają się na krótkich pędach dwuletnich, początkowo w pąkach o malinowej barwie. Następnie otwierają się w małe, półpełne róże o średnicy 3–4 cm, zebrane w niewielkie bukiety wzdłuż całych łodyg. Na roślinie jednocześnie pojawiają się ciemnoróżowe pąki oraz kwiaty w różnych odcieniach fioletu, granatu, purpury, fioletu parmeńskiego, lawendy, a w końcu także niebieskawej fuksji. Ich barwę podkreśla piękne białe gardło i złocistożółte pręciki. Niemal niewyczuwalny zapach jest subtelnie pudrowy, a jego intensywność wzrasta podczas ciepłej i bezwietrznej pogody. Ta bardzo silnie rosnąca i odporna róża dobrze przystosowuje się do wszystkich naszych klimatów i gleb, a także dobrze znosi półcień. W zależności od warunków uprawy może jednak okazać się podatna na mączniaka prawdziwego, a zwłaszcza na marsonię. Owoce pozostają dekoracyjne aż do zimy, o ile ptaki nie zjedzą ich wszystkich — bardzo je lubią.

Z 'Veilchenblau' wkraczamy do niezwykłego świata „starych” róż wielokwiatowych, którym nic nie jest straszne. Podobnie jak 'Alberic Barbier', 'Albertine', New Dawn, Felicia, American Pillar, Mme Alfred Carrière czy May Queen, jest szczególnie interesująca, jeśli chcesz dodać nieco bujności i koloru trudnym lub lekko zacienionym zakątkom ogrodu. Solidna, niewymagająca i oszczędna, będzie dobrze rosła zarówno na północy, jak i na południu naszego kraju, pod warunkiem zapewnienia jej odpowiedniej pielęgnacji po posadzeniu. Podobnie jak inne silnie rosnące pnącza, bez trudu zasłoni brzydką budowlę albo wspinać się będzie po murze czy niewielkim, solidnym drzewie. Jej małe kwiaty o niezwykłej kolorystyce pięknie wyglądają obok różowych pomponów silnie rosnącej odmiany 'The Fairy Liane' lub drobnych, żółtopomarańczowych kwiatów dzikiej róży ' Mme Oakley Fisher'.

Wyhodowana przez Schmidta w 1909 roku.