Rosa omeiensis Pteracantha

Rosa omeiensis pteracantha, znana również jako Rosa sericea pteracantha lub, piękniej, róża jedwabista, to bardzo oryginalna chińska róża botaniczna, uprawiana ze względu na niezwykłe piękno dużych, czerwonych i półprzezroczystych w świetle przechodzącym kolców, szczególnie dekoracyjnych na młodych pędach. Ten gęsty i silnie rozkrzewiony krzew wczesnym latem wytwarza małe, białe kwiaty przypominające kwiaty róży dzikiej — lekkie niczym motyle trzepoczące nad ciemnozielonymi, paprociowymi liśćmi. Bardzo mrozoodporny, dobrze znosi suszę i preferuje słoneczne stanowiska. To piękna ciekawostka, którą warto posadzić w dużym ogrodzie lub w żywopłocie polnym. Jego oryginalne gałązki są również chętnie wykorzystywane we florystyce.

Rosa sericea subsp. omeiensis f. pteracantha to róża dzika pochodząca z wysokich gór środkowych i południowo-zachodnich Chin, występująca na wysokości od 2000 do 4000 m n.p.m. Odkrył ją w 1884 roku opat Delavay w lesie iglastym, a około 1890 roku sprowadzono ją do Francji. Należy do tej samej rodziny co róża czteropłatkowa, ze względu na silnie podzielone liście złożone z 5–13 maleńkich listków o drobno piłkowanych brzegach. Jest to duży, silnie rosnący krzew lub krzewinka o wyprostowanym, gęstym pokroju, osiągająca 2–2,5 m wysokości, a nawet więcej, jeśli nie jest przycinana; na szerokość rozrasta się nieco mniej. Jej młode pędy mają szarozieloną barwę z czerwonym nalotem, są pokryte delikatnymi włoskami i uzbrojone w liczne trójkątne kolce, bardzo szerokie u nasady — do 2 cm — przypominające grzebienie. Ich czerwony kolor przepuszcza światło słoneczne. Na starszych pędach kolce stają się nieprzezroczyste. Kwitnienie przypada na czerwiec i ma wyjątkową cechę: białe kwiaty tej róży mają zaledwie 4 płatki zamiast typowych 5. Osiągają około 2,5–3,5 cm średnicy. Po kwitnieniu pojawiają się żółtopomarańczowe owoce, które w miarę dojrzewania czerwienieją; wieńczą je trwałe, kłujące działki kielicha. Krótkie przycięcie wiosną sprzyja wytwarzaniu licznych młodych pędów.

Choć zamiłowanie do róż botanicznych nie jest powszechne, jest w pełni uzasadnione, szczególnie na ubogich glebach lub w trudnym klimacie. Róże te są nie tylko przodkami naszych współczesnych odmian, lecz także na ogół bardziej wytrzymałymi i bardzo niezawodnymi roślinami. Róża jedwabista to ekscentryczny i pełen uroku krzew, naprawdę mało wymagający, szczególny wybór do ogrodu miłośnika ciekawych roślin. Sprawdzi się w żywopłocie polnym lub obronnym, ponieważ tworzy trudną do pokonania, ciernistą masę. Wybierz dla niej starannie miejsce, aby światło przechodzące przez kolce wydobywało ich wspaniałe piękno. Dobrze wygląda na tle dużych astrów (Aster laevis, Aster turbinellus, Kalimeris mongolica, Solidaster), rosnąc swobodnie w ogrodzie naturalistycznym, a także w otoczeniu ciepłych barw, takich jak jesienne ulistnienie perukowców i trzmielin zrzucających liście. Wiosną zapach i zaokrąglone kształty lilaków oraz niewinny urok jaśminowców będą towarzyszyć jej młodym pędom, natomiast latem ich miejsce zajmą budleje i róże historyczne powtarzające kwitnienie. Wreszcie jest to bardzo mrozoodporny, niewymagający pielęgnacji, skromny krzew, odporny na suszę po dobrym ukorzenieniu.