Phuopsis stylosa - Kozłówka długoszyjkowa

Kozłówka długoszyjkowa (Phuopsis stylosa) to roślina zielna wieloletnia, tworząca zwarte, rozłożyste kępy złożone z delikatnych, jasnozielonych liści o lekko ostrym zapachu. Wiosną i latem pojawia się na niej mnóstwo łodyg kwiatowych z urokliwymi, małymi różowymi pomponami. Dzięki mrozoodporności i odporności na suszę kozłówka długoszyjkowa jest bardzo łatwa w uprawie. To doskonała roślina okrywowa do sadzenia przy obrzeżach ogrodowych, na skarpach lub rabatach, w przepuszczalnej glebie i w słońcu.

Phuopsis stylosa należy do rodziny marzanowatych i pochodzi z Kaukazu. To kłączowa bylina o gęstym, okrywającym ulistnieniu, osiągająca 20 cm wysokości i 40 cm szerokości. Jej jasnozielone, lancetowate, siedzące liście są ułożone w okółkach, czyli na tej samej wysokości wokół łodygi, po 6–10 liści, co nadaje kozłówce długoszyjkowej bardzo oryginalny, graficzny wygląd. Liście wydzielają lekko ostry zapach przypominający piżmo. Liście półzimozielone przetrzymują zimę, jeśli jest ona łagodna; w przeciwnym razie odrastają wiosną. Z kozłówki długoszyjkowej wyrasta mnóstwo łodyg kwiatowych, na których pojawiają się urokliwe, małe różowe pompony cieszące oczy przez długi czas — od maja aż do września. Szyjka słupka, czyli część kwiatu łącząca zalążnię ze znamieniem, jest u kozłówki długoszyjkowej szczególnie długa i wyraźnie wystaje, stąd epitet gatunkowy „stylosa”.

Posadź kozłówkę długoszyjkową wiosną lub jesienią, na rabacie, przy obrzeżu ogrodowym albo na skarpie, w wilgotnej i dobrze przepuszczalnej glebie. Możesz uprawiać ją także w doniczce. Preferuje słoneczne stanowisko, ale toleruje półcień. Zachowaj co najmniej 40 cm odstępu między roślinami. Podlewaj ją w czasie suszy, a zimą usuwaj uschnięte liście. Kozłówkę długoszyjkową rozmnaża się przez podział kęp jesienią, choć naturalnie wytwarza także pędy zakorzeniające się w podłożu i samorzutnie się rozsiewa. Dzięki temu bardzo szybko uzyskasz gęste okrycie gleby. Warto jednak pamiętać, że ta zaleta może stać się wadą — roślina może czasami nadmiernie się rozrastać i wymagać ograniczania.

Kozłówka długoszyjkowa szczególnie dobrze podkreśla urodę niebieskich, fioletowych i białych kwiatów. Doskonale sprawdzi się pod różami o białych kwiatach, obok nawrotów czerwonobłękitnych lub dla podkreślenia szaroniebieskiego ulistnienia Stachys byzantina.

Kozłówka długoszyjkowa zawdzięcza swoją nazwę łacińskiej nazwie rodzajowej Crucianella, używanej dawniej dla tego rodzaju. Od słowa Crux, oznaczającego krzyż, nazwano ją tak dlatego, że u niektórych gatunków liście wyrastają w okółkach po cztery i układają się na kształt krzyża.