Agave isthmensis

Agawa isthmensis to niewielki gatunek botaniczny pochodzący z meksykańskiego stanu Oaxaca. Tworzy rozetę złożoną z krótkich i bardzo szerokich liści o pięknym szaroniebieskim zabarwieniu z zielonymi refleksami. Liście są zakończone długim cierniem, a ich brzegi zdobią drobne ciernie o mniej lub bardziej czerwonawobrązowej barwie. Ten mało mrozoodporny sukulent jest jednak doskonale odporny na suszę letnią. Na wybrzeżu Morza Śródziemnego świetnie sprawdzi się w egzotycznym ogrodzie skalnym. W innych regionach uprawiaj go w doniczce, aby móc zapewnić mu schronienie zimą.

Agawa isthmensis, blisko spokrewniona z Agave seemaniana, została opisana dopiero w 1993 roku. Jest to wciąż rzadko spotykany w uprawie gatunek, którego mrozoodporność trudno dokładnie ocenić. Według kilku źródeł zamiera w temperaturze poniżej -3°C w suchej glebie. Należy do rodziny agawowatych, podobnie jak jukki czy tuberoza. Ten wieloletni sukulent zielny ma kłącza zdolne do wytwarzania odrostów, ale jest niemal pozbawiony łodygi nadziemnej, która przybiera postać niezwykle krótkiego, pojedynczego pnia. Rozeta nie przekracza 50 cm średnicy i osiąga około 60 cm wysokości, a jej wzrost jest dość powolny. Tworzą ją mięsiste liście o szarej lub sinozielonej barwie, pokryte nalotem, marmurkowe, bardzo grube, sztywne i łopatkowate. Brzegi liści są wyposażone w ciernie o długości od 0,5 do 1,5 cm, zakrzywione ku dołowi i czerwonawobrązowe. Każdy liść kończy się długim, również czerwonawobrązowym i błyszczącym cierniem. Gdy rozeta osiągnie sędziwy wiek 15–20 lat, a czasem nawet więcej, wytwarza wyniosły pęd kwiatostanowy z licznymi poziomymi rozgałęzieniami. Na rozgałęzieniach rozwijają się spłaszczone, kuliste wiechy złożone z mnóstwa drobnych, rurkowatych kwiatów w żółtozielonym kolorze. Rozeta, określana jako monokarpiczna, zamiera po kwitnieniu, które trwa kilka miesięcy. Dorosłe egzemplarze wytwarzają kilka rozet potomnych tuż pod rozetą mateczną.

W bardzo łagodnym klimacie, szczególnie nad Morzem Śródziemnym, ta agawa znajdzie swoje miejsce w ogrodzie skalnym, na suchym zboczu lub na podwyższonej rabacie, której glebę wzbogacono żwirem albo piaskiem gruboziarnistym. Można ją tam połączyć z opuncjami, innymi agawami, dość mrozoodpornymi głowami starca (Cleistocactus strausii, Cylindropuntia imbricata) oraz roślinami okrywowymi, takimi jak ajania spokojna — wszystkie są równie mało wymagające. Ogrodnicy z chłodniejszych regionów posadzą ją w dużej donicy na tarasie, starannie wybierając najbardziej zaciszne i w pełni nasłonecznione miejsce, aby stworzyć aranżację inspirowaną rozległymi, suchymi i dzikimi obszarami Meksyku. Zimą przenieś tę roślinę do bardzo jasnego i przewiewnego pomieszczenia, które jest tylko nieznacznie ogrzewane.