Cylindropuntia imbricata

Cylindropuntia imbricata (syn. opuntia imbricata) to dość niezwykła opuncja z pustyń Ameryki Północnej. Jest jednocześnie bardzo mrozoodporna i odporna na suszę. Ten osobliwy kaktus jest krewniakiem opuncji, ale w przeciwieństwie do niej wytwarza cylindryczne, guzowate człony, a nie płaskie, charakterystyczne dla opuncji pędy. Uzbrojony w długie, białe kolce, lekko sękaty, ten niezwykły krzew o sinozielonej barwie obsypuje się na początku lata krótkotrwałymi, lecz delikatnymi jak jedwab kwiatami w kolorze fuksji, z lekkim fioletowym odcieniem i żółtym środkiem. Rośnie szybko, a jego uprawa w kamienistej, przepuszczalnej glebie nie sprawia żadnych problemów. Zachwyca w minimalistycznych aranżacjach, spektakularnie prezentuje się na tle skał i błękitnego nieba, a także doskonale nadaje strukturę egzotycznym, współczesnym aranżacjom oraz, oczywiście, suchym i naturalistycznym ogrodom.

Cylindropuntia imbricata to sukulent pozbawiony liści, należący do rodziny kaktusowatych. Ten gatunek botaniczny pochodzi z suchych regionów północnego Meksyku i południowo-zachodnich Stanów Zjednoczonych, gdzie rośnie na wysokości od 1200 do 2300 m. W ciągu kilku lat kaktus ten tworzy silnie rozgałęziony krzew o lekko rozłożystym pokroju. W sprzyjających warunkach dorosły egzemplarz może osiągnąć od 2 do 3 m wysokości i szerokości, natomiast w naszym chłodnym klimacie najczęściej dorasta do 1 m. Roślina tworzy pień, który z czasem może osiągnąć 25 cm średnicy, rozdzielający się na zdrewniałe konary zwane członami, mające kształt długich cylindrów o średnicy od 1 do 3 cm. Ich powierzchnia, szarozielona i lekko sinozielona, jest grudkowata i ozdobiona owalnymi zgrubieniami. Człony są obficie pokryte długimi, haczykowatymi kolcami o długości od 3 do 4 cm, zwanymi glochidami, zebranymi w kępki i bardzo niebezpiecznymi podczas wszelkich prac przy roślinie. W okresie kwitnienia, które przypada na czerwiec i jest bardzo obfite, na końcach pędów pojawiają się człony kwiatowe, a na ich wierzchołkach rozwija się kilka różowofioletowych, kielichowatych kwiatów o średnicy 5 cm, z centrum wypełnionym żółtymi pręcikami. Po kwiatach pojawiają się gładkie owoce, które przez całą zimę pozostają zielone, a wiosną, po dojrzeniu, żółkną, po czym opadają. Zdarza się, że fragmenty rośliny opadają na ziemię i łatwo się ukorzeniają po zetknięciu z podłożem. Warto zaznaczyć, że w sprzyjających warunkach roślina ta może stać się ekspansywna za sprawą niektórych ptaków, które zjadają jej owoce i przypadkowo rozsiewają nasiona.

Ten kaktus można uprawiać niemal we wszystkich naszych regionach. Jest mrozoodporny do -15 °C bez zimowej osłony, pod warunkiem uprawy w doskonale przepuszczalnej, kamienistej, skalistej lub piaszczystej glebie. Znajdzie swoje miejsce w dużym ogrodzie skalnym, na rabacie wysypanej żwirem lub na obrzeżu suchego ogrodu, gdzie jego krzaczasty, nieco powyginany pokrój będzie wspaniale wyróżniał się na tle surowej, mineralnej aranżacji, w której rosną pojedyncze trawy, agawy, hesperaloes drobnokwiatowy oraz małe, płożące i mrozoodporne opuncje, takie jak Opuntia humifosa. Możesz zestawić go z opuncją, zapaliczką pospolitą, dość mrozoodpornymi kaktusami kolumnowymi (Cleistocactus strausii) oraz żmijowcami z Wysp Kanaryjskich, jeśli uprawiasz go w łagodnym klimacie. Cylindropuntia imbricata nadaje się również do uprawy w doniczce na tarasie. Wybierz dla niej starannie najbardziej nasłonecznione miejsce, aby stworzyć aranżację inspirowaną pustyniami kwitnącymi na drugim końcu świata.