Fatshedera lizei Annemieke - Fatsja

x Fatshedera lizei 'Annemieke' to piękna odmiana o pstrym ulistnieniu, należąca do sztucznie uzyskanej hybrydy międzyrodzajowej (stąd x przed nazwą), powstałej ze skrzyżowania fatsji i bluszczu, czyli Hedera, skąd wywodzi się pełna nazwa (Fats + Hedera). Ten niewielki krzew wyróżnia się niezwykle dekoracyjnym ulistnieniem zimozielonym, w którym zieleń występuje w różnych odcieniach i łączy się z żółcią, tworząc przez cały rok niezwykle efektowną kompozycję. Po zakończeniu powolnego wzrostu rzadko przekracza 1,50 m wysokości i szerokości. Może wspinać się lub płożyć po ziemi, zdradzając w ten sposób swoje podwójne pochodzenie. Jest średnio mrozoodporna i może być sadzona w ogrodzie w cieplejszych regionach, uprawiana na werandzie, a w chłodniejszych regionach nawet w domu. Preferuje gleby wilgotne i próchniczne, obojętne lub lekko kwaśne. Dobrze znosi cień, ale toleruje także jaśniejsze stanowiska, pod warunkiem ochrony przed palącym słońcem.

Fasthedera, nazywana również bluszczem-aralią, należy do rodziny araliowatych, podobnie jak ponad 50 rodzajów, w tym jej dwa rodzaje rodzicielskie: bluszcz (Hedera) i aralia, a także wiele innych roślin ozdobnych, z których niektóre są mało znane. Należy do nich Tetrapanax o olbrzymich liściach, które mogą przekraczać 1 m średnicy, oraz niezwykła Cussonia, przeznaczona do uprawy na najłagodniejszych wybrzeżach naszego kraju. Fatshedera zawdzięcza swoje powstanie fantazji braci Lizé, ogrodników z Nantes, którzy około 1910 roku wpadli na pomysł skrzyżowania Fatsia japonica 'Moseri', japońskiej aralii o zwartym pokroju, z Hedera helix subsp 'Hiberbica', o pięknym, błyszczącym, ciemnozielonym ulistnieniu. Tak powstała x Fatshedera lizei — ogrodowa hybryda łącząca cechy obu rodzajów wyjściowych, z liśćmi dłoniastymi bardziej przypominającymi liście jednego z nich oraz elastycznym pokrojem, od wzniesionego po pnący lub płożący, odziedziczonym po drugim. 
Historia na tym się nie kończy, ponieważ pojawiły się mutacje, a pierwotna roślina o jednolicie zielonym ulistnieniu dała początek kilku odmianom pstrym, takim jak 'Annemieke'. Ma ona nieco bardziej zwarty pokrój niż pozostałe odmiany, a jej dobrze skupione pędy pięknie eksponują ulistnienie. Liście dłoniaste są podzielone na trzy do pięciu listków, a ich powierzchnia jest mocno błyszcząca. Pstrokacizna jest niezwykle harmonijna: na obrzeżach liści dominuje ciemna zieleń, bliżej środka pojawia się jaśniejsza zieleń, a w pobliżu nerwów — zieleń chartreuse i odrobina żółci. Ponieważ krzew jest zimozielony, jego ulistnienie pozostaje dekoracyjne przez cały rok. Podobnie jak bluszcze, roślina może zakwitnąć jesienią, pod warunkiem że rośnie wzwyż, a nie płoży się. Kremowobiałe kwiaty rozwijają się wówczas w październiku lub listopadzie i mają tę ogromną zaletę, że są miododajne — to rzadki przywilej o tej porze roku. Roślina jest więc nie tylko bardzo efektowna, lecz także pożyteczna dla bioróżnorodności. Czasami mogą zawiązać się owoce, ale nie dzieje się tak zawsze. Rośnie raczej powoli — w ciągu około dziesięciu lat osiąga wysokość od 1,20 do 1,50 m, a w pełni dojrzała dorasta najwyżej do 1,80 m. Łatwo więc znaleźć dla niej miejsce w ogrodzie albo przez wiele lat uprawiać ją w donicy i zimować w pomieszczeniu nieprzemarzającym, jeśli klimat jest zbyt chłodny.

Dzięki skórzastym, błyszczącym liściom i ich wspaniałemu pstreniu x Fatshedera lizei 'Annemieke' jest rośliną równie oryginalną, co ozdobną. Jej egzotyczny wygląd zachęca do zestawienia jej z innymi charakterystycznymi roślinami w obrębie tematycznej rabaty. Inną niezwykłą rośliną o efektownym rysunku liści jest Farfugium, które będzie dobrym towarzystwem na stanowisku w półcieniu. Kępa rodgersji, byliny o dużych liściach przypominających liście kasztanowca, wzmocni stworzoną przez Ciebie atmosferę. Dodaj egzemplarz Cimicifuga racemosa, czyli czerniec, o niezwykle długich białych kwiatostanach w formie kłosów, oraz zasłonę z bambusów w tle, aby dopełnić swoją kompozycję.