Bylica luizjańska Silver Queen

Artemisia ludoviciana 'Silver Queen', znana jako bylica luizjańska lub bylica srebrzysta, wyróżnia się niemal białymi liśćmi, jaśniejszymi niż u dzikiej formy gatunku. Ta bylina dość szybko tworzy luźną, miękką kępę, która rozjaśnia rabaty już od wiosny. Jej letnie kwitnienie jest niepozorne — sadzi się ją przede wszystkim ze względu na barwę i fakturę liści. To dobra odmiana do suchych ogrodów i słonecznych obrzeży rabat. Jej liście tworzą harmonijne przejście między bardziej kolorowymi kwiatami w ogrodzie.

Ta bylica należy do rodziny astrowatych, podobnie jak jastruny i krwawniki. Artemisia ludoviciana to bylina pochodząca z rozległych obszarów Ameryki, od Kanady po Meksyk, Gwatemalę i Salwador. Rośnie między innymi na suchych łąkach, terenach otwartych, skarpach, kamienistych glebach i obszarach poddanych przekształceniom. Co roku odradza się z kłączy podziemnych. 'Silver Queen' tworzy wyprostowaną, dość luźną kępę o wysokości od 60 do 90 cm. Po kilku latach osiąga od 50 do 80 cm szerokości, ale może rozrastać się bardziej, jeśli jej kłącza nie napotkają żadnej przeszkody. Rośnie dość szybko. Wiosną pojawiają się młode pędy, z których wyrastają proste łodygi pokryte liśćmi. Są one długie, wąskie i lancetowate, niekiedy całobrzegie, a niekiedy grubo ząbkowane. Ich powierzchnię pokrywają delikatne włoski, nadające im jednolitą szarobiałą barwę i miękką fakturę. Po roztarciu wydzielają charakterystyczny aromatyczny zapach bylic. Liście opadają jesienią lub pozostają częściowo na zimę, zależnie od surowości zimy: w chłodnych regionach zanikają, ale w łagodnym klimacie część z nich może się utrzymać. Od czerwca do sierpnia roślina wytwarza wyprostowane wiechy złożone z drobnych żółtawych lub kremowych koszyczków. Kwiaty te, pozbawione dużych ozdobnych płatków, wtapiają się w liście i mają niewielką wartość dekoracyjną. Ich wczesne usuwanie pozwala zachować schludniejszy pokrój kępy i sprzyja rozwojowi liści. Po zadomowieniu roślina znosi temperatury do -18 °C, ubogie gleby i suszę. Jej kłącza wytwarzają nowe pędy w pewnej odległości od początkowej kępy, dlatego na małych rabatach trzeba kontrolować ich rozrastanie. 
Nazwa gatunkowa ludoviciana nawiązuje do dawnego terytorium Luizjany, które niegdyś obejmowało znaczną część środkowej Ameryki Północnej. Różne ludy rdzenne Ameryki Północnej wykorzystywały dzikie formy tej bylicy jako roślinę aromatyczną oraz podczas tradycyjnych praktyk.

Ta bylica sprawdzi się na suchych skarpach, w ogrodach żwirowych i na naturalistycznych rabatach. Jej srebrzyste liście tworzą szerokie płaszczyzny i podkreślają urodę niewielkich krzewów na suche stanowiska. Najlepiej sadzić ją w pewnej odległości od ich nasad albo ograniczyć rozrastanie się jej kłączy. Można ją łączyć z zawciągowcem Wilmotta 'Forest Blue', zwartym i obficie kwitnącym, z szałwią późną 'Royal Bumble' lub z Teucrium fruticans 'Selection Erecta', dobrze przystosowanym do ubogich gleb. Pięciornik krzewiasty, taki jak 'Lemon Meringue', rozjaśni całą kompozycję długim, letnim kwitnieniem w jasnożółtym kolorze.