Dyckia Burgundy Ice

Dyckia 'Burgundy Ice' to bylina, której sylwetka intryguje równie mocno, co zachwyca. Ta egzotycznie wyglądająca roślina tworzy rozetę złożoną z długich, bardzo smukłych liści, pokrytych małymi, zakrzywionymi do dołu ząbkami, których lepiej unikać. Zimozielona, o wyrazistym pokroju i lśniącej, ciemnopurpurowej barwie, jest wyjątkowo dekoracyjna. Roślina stopniowo się rozrasta, wytwarzając u podstawy odrosty, aż w końcu tworzy niską kępę, szerszą niż wyższą. Latem z dojrzałych rozet wyrastają pędy kwiatostanowe, na których końcach pojawiają się małe kwiaty w intensywnie pomarańczowym kolorze. O niewielkiej lub średniej mrozoodporności dyckja może być uprawiana w otwartym gruncie w łagodnym klimacie albo w doniczce, którą na zimę trzeba przenieść do pomieszczenia w chłodniejszych regionach.

Dyckia należy do rodziny bromeliowatych, obejmującej około pięćdziesięciu rodzajów występujących głównie w tropikalnych rejonach Ameryki Południowej. Wiele gatunków to epifity, czyli rośliny rosnące na podporach, takich jak drzewa, ale niektóre są naziemne. Najsłynniejszym przedstawicielem tej grupy jest ananas. Do tej drugiej kategorii należy wiele roślin ozdobnych, takich jak guzmania czy Billbergia, uprawianych w mieszkaniach, jednak niektóre z nich można również sadzić na zewnątrz w łagodnym klimacie, na przykład Puya czy dyckję, których rozety mają wyraźnie podobny wygląd. W zależności od klasyfikacji botanicznej liczbę gatunków Dyckia szacuje się na około 200. Pochodzą one z Ameryki Południowej, głównie z Brazylii. Roślina znana jest również pod dawnymi nazwami rodzajowymi Garrelia i Prionophyllum.
'Burgundy Ice' to szczególnie dekoracyjna o każdej porze roku odmiana uprawna o barwnych, zimozielonych liściach. Przypuszcza się, że jest mieszańcem Dyckia platyphylla, gatunku botanicznego występującego naturalnie w stanie Bahia, w środkowo-wschodniej Brazylii, który mimo tropikalnego pochodzenia wytrzymuje temperaturę do -8 °C. Dzika forma ma zielone liście, które jednak w słońcu mają tendencję do przybierania purpurowej barwy. Ich brzegi zdobią białawe ząbki, a roślina wytwarza pomarańczowożółte kwiaty. 'Burgundy Ice' jest więc bardziej ozdobnym udoskonaleniem gatunku typowego. Ta wolno rosnąca bylina początkowo tworzy rozetę złożoną z bardzo smukłych liści, których szerokość stopniowo i równomiernie zmniejsza się od nasady ku zakończonym ostrym końcem wierzchołkom. Liście te są uzbrojone w krótkie kolce, niepozorne, lecz bardzo niebezpieczne dla dłoni. Kolce są zakrzywione ku dołowi, a ich białożółta barwa pięknie kontrastuje z ciemnym kolorem blaszki liściowej. W pełnym słońcu liście przybierają ciemnoburgundowy odcień, od którego pochodzi nazwa rośliny, natomiast przy słabszym oświetleniu mają tendencję do przyjmowania ciemnozielonej, lekko metalicznej barwy. Z czasem dyckja rozrasta się, wytwarzając u podstawy odrosty, które z kolei tworzą rozety. Mają one tendencję do lekkiego zachodzenia na siebie i splatania się, nadając kępie bardzo dekoracyjny, nieco potargany wygląd. Po 10 latach uprawy rozrośnięta w ten sposób niska kępa osiągnie około 30 cm wysokości i 40 cm szerokości. Dojrzałe rozety wydają latem efektowne kwiatostany w postaci pędów dorastających do 70–80 cm wysokości. Na ich końcach znajduje się kłos złożony z małych, siedzących kwiatów, czyli pozbawionych szypułek kwiatowych i osadzonych bezpośrednio na osi kwiatostanu. Kwiaty są mniej lub bardziej rurkowate, z rozszerzającym się końcem. Mają około 2–3 cm długości, a ich liczba wynosi mniej więcej 15. Przyciągają wzrok przede wszystkim intensywnie pomarańczową barwą, podkreśloną w środku żółcią pręcików.

Dzięki zwartemu pokrojowi dyckję 'Burgundy Ice' można z łatwością uprawiać w doniczce, aby zimą chronić ją w regionach zbyt chłodnych do uprawy w otwartym gruncie, mimo że jej mrozoodporność — do -10 °C w krótkotrwałych spadkach temperatury, pod warunkiem uprawy w przepuszczalnym podłożu — jest całkiem dobra jak na przedstawicielkę bromeliowatych. W nadmorskich regionach atlantyckich oraz na południu, gdzie latem trzeba będzie pamiętać o podlewaniu, możesz posadzić ją w ogrodzie skalnym, tworząc niezwykle egzotyczną kompozycję. Zestaw ją z innymi roślinami o wyrazistym pokroju, takimi jak mangawy o wyjątkowo dekoracyjnych liściach. W chłodniejszych regionach wybierz raczej Aloe striatula, o niezwykle egzotycznym wyglądzie dzięki liściom przypominającym liście jej kuzynek z ciepłych krajów oraz obfitym, żółtopomarańczowym kwiatom zebranym w kandelabrowe kwiatostany. Aby nie ograniczać się do roślin o rozetowym pokroju i urozmaicić kompozycję, wybierz zaskakującą Cylindropuntia kleiniae, znacznie bardziej mrozoodporną, niż sugerowałby jej wygląd pustynnego kaktusa. Jej cylindryczne pędy i krótkotrwałe, lecz przepiękne kwiaty nie mają sobie równych w tworzeniu kompozycji o dalekich, egzotycznych akcentach.