Ferocactus stainesii var. pilosus

Ferocactus stainesii var. pilosus to kaktus pochodzący z półpustynnych regionów Meksyku. Jest to odmiana rozpoznawalna dzięki długim, jaskrawoczerwonym cierniom oraz owłosionemu wyglądowi, który zawdzięcza obfitości drobnych, białych szczecinek. Z wiekiem przybierający kolumnowy pokrój, może osiągać kilka metrów wysokości w otwartym gruncie. Dobrze sprawdza się w suchych ogrodach i egzotycznych ogrodach skalnych, a także w uprawie doniczkowej na tarasie lub w szklarni. Mało mrozoodporny (do -6 °C), wymaga zimowej ochrony przed wilgocią.

Ferocactus stainesii var. pilosus należy do rodziny kaktusowatych. Pochodzący z północnego Meksyku gatunek występuje w stanach Coahuila, Durango, Nuevo León, San Luis Potosí, Tamaulipas i Zacatecas, gdzie rośnie na półpustynnych, wapiennych, skalistych wzgórzach. Ten kaktus ma kulisty, a z czasem kolumnowy pokrój i osiąga od 2 do 3 m wysokości w otwartym gruncie, przy średnicy od 30 do 50 cm. W doniczce jego rozmiary pozostają mniejsze i wynoszą zazwyczaj około 1 m wysokości. Wzrost tego gatunku jest powolny. Mięsiste łodygi są ciemnozielone, złożone z 13–20 wyraźnych, lekko falistych żeber. Areole położone na żebrach są u starszych okazów rozmieszczone blisko siebie i niemal stykają się ze sobą. Ciernie centralne, występujące w liczbie od sześciu do dwunastu, są mocne, lekko zakrzywione i osiągają do 5 cm długości. Początkowo mają jaskrawoczerwony lub purpurowy kolor, z wiekiem żółkną. Ciernie radialne są często zredukowane do długich, białawych włosków, co nadaje roślinie charakterystyczny „włochaty” wygląd. Kwitnienie przypadające na lato ma postać dzwonkowatych, pomarańczowych kwiatów o długości do 4 cm i średnicy 2,5 cm, ułożonych w okrąg wokół wierzchołka rośliny. Przy sprzyjających warunkach tworzą się owoce. Są żółte, jajowate, mają od 3 do 4 cm długości i są jadalne. Ten kaktus dość łatwo kwitnie na zewnątrz, jeśli posadzisz go w pełnym słońcu, w dobrze przepuszczalnej i dość suchej zimą glebie. W uprawie domowej zimą ustaw go w chłodnym pomieszczeniu, w pobliżu okna wychodzącego na południe, i ogranicz podlewanie, aby zapewnić mu okres spoczynku. Różnica temperatur między dniem a nocą pobudza kwitnienie, podobnie jak lekki stres wodny wiosną, przed wznowieniem podlewania.
Gatunek ten jest wykorzystywany przez niektóre miejscowe społeczności jako źródło wody i pokarmu dla zwierząt gospodarskich, zwłaszcza kóz, w półpustynnych regionach Meksyku.

Ferocactus stainesii var. pilosus można uprawiać w otwartym gruncie w rejonach o łagodnym klimacie, gdzie przymrozki są rzadkie i niezbyt silne. Możesz także posadzić go w doniczce szerszej niż głębszej, latem wystawiać na zewnątrz, a jesienią przenosić do jasnego, nieogrzewanego pomieszczenia. Ten „kaktus ferokaktus” przyciąga uwagę jako główny punkt suchego ogrodu. Posadzony na podłożu żwirowym z jasnego żwiru przywodzi na myśl surowe krajobrazy Meksyku. Możesz zestawić go z agawą 'Kikijokan' , która przypomina duży, ciernisty karczoch, oraz z dasylirionem meksykańskim, którego delikatne, kaskadowo opadające liście łagodzą jego sztywny pokrój. Aby dodać kompozycji kwiatowego akcentu, wybierz na przykład Echinocereus rigidissimus 'Rubrispinus' o perłoworóżowych kwiatach.

Ten kaktus można również uprawiać w domu, ale bardzo korzystnie wpływa na niego pobyt na zewnątrz, w słońcu i miejscu osłoniętym przed nadmiernymi opadami, dopóki pozwalają na to temperatury. Nie lubi zbyt mocno ogrzewanych pomieszczeń zimą. Zanim pojawią się pierwsze przymrozki, przenieś go do chłodnego, suchego i nieprzemarzającego miejsca.
W uprawie domowej ustaw go w pełnym słońcu, w pobliżu bardzo jasnego okna. W okresie wzrostu preferuje temperaturę od 20 do 30 °C, a zimą suchy okres spoczynku w temperaturze około 10–12 °C. Podłoże powinno być mineralne i bardzo przepuszczalne, a podlewanie należy wykonywać bardzo rzadko, wyłącznie wtedy, gdy gleba całkowicie wyschnie.