Agawa Kikijokan

Agawa Kikijokan jest jedną z najbardziej dekoracyjnych i najbardziej poszukiwanych form agawy parry’ego. Odkryta w 1982 roku na niewielkim stanowisku botanicznym w Meksyku, z daleka przypomina dużego karczocha lub szaroniebieską kulę za sprawą szerokich, krótkich, wyraźnie rozdzielonych liści zakończonych dużym, czerwonawym, skręconym kolcem. Odmiana truncata to roślina kolekcjonerska dla miłośników sukulentów, której uprawę w otwartym gruncie należy ograniczyć do łagodnego klimatu o charakterze śródziemnomorskim. Jej niewielkie rozmiary pozwalają natomiast uprawiać ją w doniczce, w miejscu osłoniętym przed zimnem i wilgocią, także w innych regionach.

Pochodzi z niewielkiego obszaru położonego w samym centrum Meksyku. Należy do agaw niedawno odkrytych w naturze i rozmnażanych w uprawie przez pasjonatów, którzy nieustannie poszukują egzotycznych roślin zdolnych przetrwać nasze mroźne i wilgotne zimy. Ze względu na rzadkość występowania przypuszcza się, że jest to forma bezpośrednio wywodząca się z Agave parryii var. paryii. Ten wolno rosnący gatunek jest przystosowany do klimatu półpustynnego, bardzo gorącego latem oraz łagodnego i bardziej wilgotnego zimą. Należy do rodziny agawowatych, podobnie jak jukka. Ten wieloletni sukulent zielny ma kłącza zdolne do wytwarzania odrostów, ale jest niemal pozbawiony pędów nadziemnych. Tworzy zaledwie kilka bardzo szerokich liści o mocno zaokrąglonych wierzchołkach. Końcowy kolec, czarny lub czarno-czerwonawy i często skręcony, wygląda tak, jakby został przyklejony do końca liścia. Blaszki liściowe zachodzą na siebie jak dachówki, tworząc rozetę o wysokości 40 cm i szerokości 60 cm w pełni dojrzałości. Gładkie, sztywne i bardzo grube liście mają jasny, niebieskoszary kolor i są obrzeżone kolcami. Gdy po wielu latach rozeta osiągnie dojrzałość, wytwarza pęd kwiatostanowy osiągający od 1 m do 1,25 m wysokości. Rozgałęzia się on poziomo i tworzy spłaszczone, kuliste wiechy złożone z mnóstwa drobnych, żółtozielonych kwiatów. Rozeta, określana jako monokarpiczna, obumiera po kwitnieniu trwającym kilka miesięcy. Jedną z cech tej formy jest wytwarzanie niewielu bocznych rozet lub całkowity brak takich rozet, które zapewniałyby jej przetrwanie.

Ta agawa kolekcjonerska znajdzie miejsce w łagodnym klimacie na dużej rabacie skalnej lub na obrzeżach suchego ogrodu, gdzie jej niezwykle graficzny pokrój wspaniale wyróżni się na tle oszczędnej, mineralnej aranżacji, urozmaiconej kilkoma dzikimi trawami, takimi jak ostnica peruwiańska czy ostnica olbrzymia. Możesz połączyć ją z opuncją, zapaliczką pospolitą oraz dość mrozoodpornymi kaktusami kolumnowymi (Cleistocactus strausii, Cylindropuntia imbricata) — wszystkie te rośliny są równie mało wymagające. Agawę można również uprawiać w doniczce na tarasie, wśród kolekcji kaktusów. Wybierz dla niej starannie najbardziej nasłonecznione miejsce, osłonięte przed zimowymi opadami, aby odtworzyć aranżację inspirowaną ogrodami zamkniętymi i patio, które kwitną na krańcach świata.

Agawa jest również rośliną jadalną, z której w Meksyku wytwarza się mezcal — napój alkoholowy otrzymywany w wyniku fermentacji bogatego w cukry soku. Wykorzystuje się ją w tradycyjnej medycynie Meksyku, Brazylii i Indii. Ma potwierdzone właściwości przeciwgrzybicze. Kwiatostany, bardzo bogate w nektar i pyłek, przyciągają liczne owady zapylające.