Muehlenbeckia platyclada

Muchlenbekia platyclada, dawniej nazywana Homalocladium platycladum, jest określana mianem rośliny wstęgowej ze względu na swoje spłaszczone, cienkie i faliste gałązki o pięknym, wiosennym odcieniu zieleni. Trzeba przyznać, że ten niezwykły podkrzew przypominający wielką algę ma w sobie wiele uroku. Jest to egzotyczna i ciepłolubna roślina pochodząca z Nowej Gwinei, Wysp Salomona oraz innych wysp Pacyfiku. Można ją uprawiać w otwartym gruncie w ogrodach położonych na wybrzeżu, gdzie nie występują mrozy. Równie dekoracyjnie i oryginalnie prezentuje się jako roślina pokojowa lub uprawiana na werandzie. Może spędzać ciepłą porę roku na tarasie lub balkonie. Z powodzeniem można traktować ją jako roślinę jednoroczną, ponieważ rośnie szybko i bujnie.

Muchlenbekia platyclada jest powszechnie nazywana muchlenbekią o spłaszczonych gałązkach, „Centipede plant” — rośliną stonogą, „Tapeworm” — rośliną tasiemcem, a także „Ribbonbush” — krzewem wstęgowym, przez osoby anglojęzyczne. Jest rośliną z rodziny rdestowatych, spokrewnioną ze szczawiem i rdestem. Ten gatunek botaniczny pochodzi z Oceanii, lecz został zadomowiony w innych tropikalnych regionach świata, gdzie miejscami uznaje się go za inwazyjny. To roślina ciepłolubna, której system korzeniowy może przetrwać krótkotrwały spadek temperatury do -4 °C. W naszym klimacie zazwyczaj uprawia się ją w doniczce, aby można było przezimować ją w miejscu chronionym przed zimnem. Zimą idealna temperatura minimalna powinna wynosić od 10 do 15 °C.

Muchlenbekia platyclada to podkrzew o pokroju początkowo wyprostowanym, a następnie okrywowym, który szybko osiąga około 1 m we wszystkich kierunkach. Rośnie tak bujnie, że w otwartym gruncie może osiągnąć 2 m, jeśli nie będzie przycinana. Zaleca się regularne przycinanie rośliny wstęgowej już od młodego wieku, co pozwala nadać jej ładny kształt i ograniczyć jej rozrastanie. Wytwarza spłaszczone, członowane łodygi złożone z lśniących segmentów o intensywnie zielonej barwie. Jej drobne liście, wyrastające w miejscu członów, są zredukowane do łusek i żyją bardzo krótko. Spłaszczone, cienkie i faliste gałązki przypominają wstążki. Wyrastają na nich pozorne liście, zwane gałęziakami, w kształcie grotów strzał o długości od 1,5 do 6,5 cm. Ulistnienie to utrzymuje się zimą, jeśli nie występują mrozy, i przejmuje funkcję fotosyntetyczną liści. W naszym klimacie kwitnienie przypada zazwyczaj na koniec wiosny. Tworzą je drobne kłębki o zielonkawobiałej, czasami różowawej barwie, wyrastające na spłaszczonych łodygach w miejscu segmentów. Po zapyleniu powstają małe, jadalne jagody, które zmieniają barwę z jaskrawoczerwonej na ciemnopurpurową.

W otwartym gruncie, w sprzyjającym klimacie, ta roślina wstęgowa dobrze rośnie zarówno w pełnym słońcu, jak i w dość głębokim cieniu. Dzięki dobrze rozwiniętemu systemowi korzeniowemu może nawet przetrwać umiarkowaną suszę. Wniesie naprawdę egzotyczny akcent na rabatę kwiatową lub wśród krzewów, na przykład w towarzystwie Restios i paproci. Uprawiana w doniczce, nie może cierpieć z powodu braku wody. W pomieszczeniu ustaw ją w pobliżu okna, gdzie będzie otrzymywała kilka godzin słońca. Nie lubi zbyt suchego powietrza, a jej liście są dość podatne na mączniaka prawdziwego i ataki czerw ców. Temperatura panująca w naszych mieszkaniach jej odpowiada, a roślina dobrze znosi upały. Nie toleruje natomiast temperatur niższych niż 10 °C w okresie wzrostu. Na werandzie będzie doskonale komponować się z palmami pokojowymi i bananowcami.