Epipactis royleana

Epipactis royleana to wspaniały gatunek storczyka ogrodowego pochodzący z gór Azji Środkowej i zachodnich Chin. Wytwarza wysokie pędy kwiatostanowe z wydłużonymi liśćmi, na których rozwijają się piękne kwiaty w purpurowoczerwonym kolorze. Jest w pełni mrozoodporny. Możesz uprawiać go w ogrodzie zarówno w półcieniu, w wilgotnej glebie, która nie przesycha nadmiernie, jak i na słońcu, w glebie stale wilgotnej lub mokrej.

Epipactis royleana należy do rodziny storczykowatych. Chociaż często podaje się, że pochodzi z Himalajów, można spotkać go w górach Azji Środkowej, od Afganistanu przez Pakistan, Nepal i Indie, a także w zachodnich Chinach. Gatunek ten rośnie na trawiastych zboczach i w zaroślach, zazwyczaj tam, gdzie gleba jest wilgotna, na wysokości 1600–3500 m. Pod względem wzrostu, rozrastania się i wigoru przypomina swojego amerykańskiego kuzyna, Epipactis gigantea.

Epipactis royleana to bylina o mięsistych kłączach, osiągająca do 60 cm wysokości i 40 cm szerokości. Jej ulistnienie opadające na zimę pojawia się wiosną i zanika jesienią. Roślina tworzy pędy złożone z 4–12 zielonych, unerwionych, lancetowatych liści, ułożonych w dwóch naprzeciwległych rzędach. Liście mają od 10 do 15 cm długości. Pędy osiągają od 20 do 35 cm wysokości i wytwarzają do 15 kwiatów. Kwitnienie przypada od czerwca do sierpnia, a jego termin może być mniej lub bardziej wczesny w zależności od klimatu. Każdy kwiat o średnicy około 2,5 cm ma trzy działki kielicha i dwa płatki. Warżka ma kształt miseczki i zakończona jest spiczastą wypukłością. Kwiaty mają ciemną barwę, od różowopurpurowej po ciemnoczerwoną. Po kwitnieniu tworzy się zwisająca torebka o długości 2–3 cm, zawierająca tysiące drobnych nasion.

Epipactis royleana nie obawia się mrozu i najlepiej rośnie na słonecznym, ale nie narażonym na silne upały stanowisku, gdzie kwitnie obficiej, pod warunkiem że latem gleba pozostaje wilgotna. Choć ma oryginalny wygląd, jest także rośliną o naturalnym pokroju, łatwą do wkomponowania w ogród, na wilgotne lub mokre rabaty albo obrzeża punktów wodnych. Połącz ją z wierzbownicami, wiązówkami, pierwiosnkami japońskimi i tawułkami, które lubią takie same warunki i również tworzą piękne kępy. Warto pomyśleć także o długoszach Osmunda, które rosną na słońcu w wilgotnej glebie.

Po otrzymaniu storczyków obchodź się z nimi ostrożnie: rośliny te wytwarzają niewiele korzeni i są delikatne!