Trichocereus cuzcoensis

Na wyżynach Cuzco w Peru, niedaleko Machu Picchu, Trichocereus cuzcoensis jest wysokim pałczakiem peruwiańskim, który niczym strażnik wyróżnia się w krajobrazie, niewrażliwy na wiatr i palące słońce. Jego grube, kolumnowe pędy, ciemnozielone, pokryte głębokimi żebrami i wyposażone w długie, złociste ciernie, tworzą zwarte kępy. Ten kaktus, zdolny do szybkiego wzrostu w suchym i słonecznym klimacie, z roku na rok nabiera wysokości i majestatycznego wyglądu. Dobrze nadaje się do uprawy w otwartym gruncie w cieplejszych regionach. Posadzony w dużej donicy, efektownie prezentuje się na tarasie lub balkonie. Ten majestatyczny kaktus nadaje strukturę suchym i egzotycznym ogrodom, a przy tym wymaga niewiele pielęgnacji.

Trichocereus cuzcoensis, należący do rodziny kaktusowatych, to okazały peruwiański kaktus kolumnowy. Występuje głównie na obszarach pustynnych lub porośniętych suchymi zaroślami, na wysokości od 3100 do 3600 m. Gatunek ten ma drzewkowaty pokrój z licznymi, lekko rozłożystymi gałęziami. W swoim naturalnym siedlisku roślina osiąga wysokość od 5 do 6 m. W uprawie, zwłaszcza w donicy, jest niższa i często osiąga zaledwie 2–3 m. Mięsiste, cylindryczne, zielone pędy mają od siedmiu do ośmiu niskich, zaokrąglonych żeber. Areole, oddalone od siebie o 1–1,5 cm, wytwarzają około dwunastu sztywnych i mocnych cierni, które mogą osiągać do 7 cm długości i mają charakterystycznie zgrubiałą nasadę. Kwiaty, pachnące, lejkowate, czysto białe, rozwijają się zarówno w dzień, jak i w nocy. Osiągają od 12 do 14 cm długości. W klimacie umiarkowanym półkuli północnej okres kwitnienia przypada zazwyczaj na lipiec i sierpień. Kwiaty zapylają nocne owady przyciągane ich zapachem. Powstające owoce są kuliste, mają około 5 cm średnicy i zawierają jadalny, słodki miąższ. Pędy mają gładką powierzchnię i zieloną skórkę, a u starszych egzemplarzy u nasady stają się lekko zdrewniałe. System korzeniowy jest włóknisty i płytki, przystosowany do szybkiego wychwytywania wody z rzadkich opadów.
Trichocereus cuzcoensis ma tradycyjne zastosowanie w regionie Cuzco, gdzie mieszkańcy przygotowują z jego kwiatów napar ceniony ze względu na właściwości lecznicze.

Niczym roślinny filar Trichocereus cuzcoensis przyciąga uwagę w suchych ogrodach i na dużych, aridowych skalniakach. Jego pionowy pokrój dobrze komponuje się z bardziej falistą sylwetką Yucca whipplei oraz rozłożystymi kształtami 'Agave ovatifolia. U jego podstawy gęste i barwne poduchy słonecznicy latem pokryją ziemię. W donicy, na mineralnym tarasie, doskonale harmonizuje z Pachycereus pringlei oraz kilkoma Kalanchoe thyrsiflora, tworząc kompozycję różnorodnych kształtów, faktur i odcieni zieleni z szarym nalotem.

Trichocereus cuzcoensis bardzo dobrze rośnie na zewnątrz od wiosny do jesieni, przy dużej ilości światła słonecznego, gdy tylko nocne temperatury przekroczą 10°C.
W pomieszczeniu ustaw go najlepiej w pełnym słońcu, w bardzo przepuszczalnym podłożu mineralnym; zimą przerwij podlewanie, aby uszanować jego okres spoczynku. Przenieś go do pomieszczenia przed pierwszymi przymrozkami i przezimuj w jasnym, suchym, nieprzemarzającym i słabo ogrzewanym miejscu, w temperaturze od 5 do 12°C.