Yucca whipplei

Jukka whipplei, nazywana czasem także niebieską hesperojukką ze względu na szarobłękitne zabarwienie liści, należy do niezwykłych roślin pochodzących z suchych obszarów Ameryki Północnej. Tworzy przy ziemi gęstą, lecz pełną wdzięku kulę, najeżoną długimi, zwężającymi się i sztywnymi liśćmi, a pewnego dnia wytwarza pojedynczy, ale spektakularny pęd kwiatostanowy. Pokrywa go mnóstwo kulistych, woskowatych kwiatów, zielonkawych na zewnątrz i skierowanych ku dołowi. Kwitnienie oznacza koniec życia rozety, która zapewnia sobie przetrwanie, wytwarzając liczne odrosty. Zarezerwuj dla tej rośliny wyjątkowe miejsce — wniesie do ogrodu egzotyczną barwę i powiew rozległych przestrzeni. Doskonale sprawdzi się w suchym ogrodzie lub w centrum dużej rabaty skalnej.

Pochodząca ze wzgórz Kalifornii i Dolnej Kalifornii Hesperoyucca whipplei, podobnie jak zimozielone pruszniki, jest rośliną chaparralu — formacji roślinnej zbliżonej do naszej makii i garigu. Jest to roślina niskich wysokości, występująca od 0 do 300 m n.p.m., która w przepuszczalnej glebie równie dobrze znosi długie okresy suszy, jak i krótkotrwałe spadki temperatury do około -15 °C. To kłączowa, bezłodygowa roślina, pozbawiona pnia, należąca do rodziny agawowatych. Rośnie dość wolno, zajmując przy tym ponad 1 m² powierzchni. Jukka whipplei tworzy pełną wdzięku, bardzo gęstą kulę złożoną z mnóstwa dość sztywnych liści. W zależności od warunków uprawy liście osiągają od 25 cm do 1,15 m długości i od 7 mm do 2 cm szerokości. Są równowąskie, drobno ząbkowane na brzegach i zakończone mocnym kolcem. Ich barwa to delikatny szarozielononiebieski odcień. Kwitnienie rozpoczyna się po 5 latach uprawy, od czerwca do sierpnia. U tego gatunku kwiatostan jest pojedynczy i wyraźnie wyrasta ponad masę liści. Rozwija się bardzo szybko na szczycie pędu osiągającego od 3 do 3,50 m wysokości i 70 cm szerokości. Na tym rozgałęzionym kwiatostanie wiechowatym rozkwitają setki zwisających, dzwonkowatych kwiatów o średnicy 3 cm. Mają kremowobiałą barwę, a na spodzie płatków są zabarwione na zielono lub fioletowo i mają woskowatą fakturę. W naszym klimacie owoce nie zawiązują się z powodu braku naturalnego zapylacza tej rośliny. Są to suche, oskrzydlone torebki, które w czasie dojrzewania pękają, uwalniając nasiona. Rozeta liści obumiera po kwitnieniu, lecz u jej podstawy powstają odgałęzienia. Ta grupa klonów pozwala roślinie nadal rosnąć i rozmnażać się.

W naturze jukka whipplei często rośnie w towarzystwie dębów i sosen, na skalistych, słabo zalesionych wzgórzach, bardzo przypominających wzgórza śródziemnomorskiego zaplecza. W naszych ciepłych i suchych regionach właśnie w taki sposób warto wyeksponować ją w ogrodzie: niech wyrasta spośród skał na tle zimozielonych liści i płożących się krzewów, takich jak rozmaryny, płożące pruszniki i dąb kermesowy. Znajdzie również miejsce na dużej suchej skarpie, w centrum egzotycznej lub nowoczesnej rabaty skalnej, a nawet w pobliżu basenu, jeśli gleba zostanie odpowiednio przygotowana. Należy posadzić ją nieco dalej od ścieżek i małych dzieci ze względu na liście zakończone groźnymi kolcami. Roślina ta będzie po prostu zachwycająca jako soliter, w towarzystwie kobierca rogownic, Cerastostigma plumbagoides, słonecznicy lub murawy zoyzji cienkolistnej, czyli trawy z Maskarenów, przeznaczonej na suche stanowiska. Możesz także połączyć ją z agawami, opuncjami i dość mrozoodpornymi kaktusami kolumnowymi, takimi jak Cleistocactus strausii i Cylindropuntia imbricata, a także z równie efektownymi i niewymagającymi aloesami krzewiastymi. Możesz również posadzić ją w bardzo dużej donicy na tarasie, w towarzystwie wysokich traw, innych jukk i Cassia corymbosa...