Wilczomlecz mirtowaty (nasiona) - Euphorbia myrsinites

Wilczomlecz mirtowaty, po łacinie Euphorbia myrsinites, to niewielka, mrozoodporna bylina, zimozielona zimą, o pokładających się, niebieskawych pędach, których tentakularny pokrój ma w sobie niemało uroku. Jej drobne, mięsiste liście w delikatnych odcieniach niebieskoszarej zieleni są pięknie ułożone w ciasną spiralę wzdłuż pędów wyrastających z jednego centralnego punktu. Nadaje to roślinie oryginalną, niezwykle dekoracyjną formę. Kwiatostany w bardzo radosnym odcieniu żółci pojawiają się przez całą wiosnę. Niezastąpiony w bardzo suchych i słonecznych miejscach, ten niewielki wilczomlecz doskonale sprawdza się w ogrodzie skalnym, jako obrzeże rabaty lub w ogrodzie żwirowym. Łatwo rozsiewa się w sprzyjających warunkach.

Wilczomlecz mirtowaty należy do rodziny wilczomleczowatych. W naturze występuje w rejonie Morza Śródziemnego i sięga aż po Azję. Jest to botaniczny gatunek lubiący słońce oraz bardzo przepuszczalne, ubogie i suche gleby. Niewymagający i dobrze znoszący wapń, nie toleruje jedynie zbyt gliniastych, ciężkich gleb, zatrzymujących wodę zimą, które mogą doprowadzić do gnicia jego nasady. W dobrych warunkach znosi mróz co najmniej do -15 °C. Pędy i liście zawierają mleczko podrażniające skórę i oczy. Roślina jest toksyczna po spożyciu.

Euphorbia myrsinites ma grube kłącze i wytwarza kilka pędów, które mniej lub bardziej płożą się po ziemi. Dorosła roślina osiąga około 20 cm wysokości i 50 cm szerokości. Jej liczne pędy wyrastają z jednego centralnego punktu. Każdy z nich jest mięsisty, gruby i pokryty licznymi, sztywnymi liśćmi, gęsto i geometrycznie rozmieszczonymi. Liście są pokryte nalotem woskowym, który nadaje im piękny szaroniebieski kolor. To efektowne ulistnienie pozostaje dekoracyjne zimą. Kwitnienie trwa, zależnie od klimatu, od marca lub kwietnia do czerwca lub lipca, przy czym w cieplejszych regionach rozpoczyna się wcześniej. Na końcu każdego pędu tworzy się kulisty kwiatostan złożony z maleńkich kwiatów otoczonych dekoracyjnymi podsadkami i gruczołami nektarnikowymi. W pełni kwitnienia roślina zachwyca bardzo intensywną, kwaśnożółtą barwą widoczną z daleka. Z upływem tygodni podsadki kwiatostanowe przybierają różowe odcienie. Przypominają wówczas kwiaty i tworzą wyrafinowane połączenie z kolorem ulistnienia. Po zapyleniu przez owady wilczomlecz mirtowaty wytwarza drobne owoce, które po dojrzeniu wyrzucają liczne, małe nasiona. Nasiona te potrzebują zimowego chłodu, aby wykiełkować. Po kwitnieniu roślina wytwarza nowe pędy.

Wilczomlecz mirtowaty, niezwykle oszczędny w wymaganiach, nadaje się do ogrodów skalnych, do obsadzania skarp, na obrzeża podwyższonych rabat i do ogrodów naturalistycznych, a także do skrzynek na kwiaty z innymi roślinami sucholubnymi. Potrzebuje jedynie słońca i bardzo dobrze przepuszczalnej gleby. Ta niewielka roślina dobrze komponuje się z niskimi trawami, takimi jak Stipa tenuifolia czy kostrzewa sina. Można ją także łączyć z innymi gatunkami do suchego ogrodu skalnego, takimi jak mydlnica z Montpellier, goździki, bylica karłowa, przymiotno karwińskiego czy dzwonek Poszarskiego...