Heuchera Palace Purple (nasiona)

Żurawka 'Palace Purple' (Heuchera micrantha) to bylina, która zachwyca dekoracyjnymi, purpurowymi liśćmi, często utrzymującymi się przez zimę. Liście zmieniające barwę z purpurowej na brązową dodają głębi rabatom kwiatowym i ich obrzeżom. To mrozoodporna odmiana, która z łatwością znajduje miejsce w ogrodzie, w otwartym gruncie lub w doniczce na balkonie. Niewymagająca żurawka toleruje ciepło i słońce, ale najlepiej rozwija się w półcieniu, w próchniczych i świeżych glebach.

Należąca do rodziny skalnicowatych Heuchera micrantha 'Palace Purple' pochodzi z Ameryki Północnej. Ten kultywar został wprowadzony w latach 80. XX wieku i w 1991 roku zdobył tytuł „Perennial Plant of the Year”. Roślina tworzy kępę liści o wysokości i szerokości 40–45 cm. Jej liście, często porównywane do liści klonu, mają intensywnie purpurową barwę na górnej stronie i czerwonawy spód. W zależności od klimatu liście są mniej lub bardziej trwałe zimą i osiągają około 5–7 cm szerokości. Żurawka 'Palace Purple' kwitnie od czerwca do sierpnia. Jej białe, drobne i niepozorne kwiaty tworzą zwiewne wiechy wznoszące się ponad liśćmi. Są raczej dyskretne i nie stanowią głównej ozdoby tej rośliny. Odmiana ta rośnie stosunkowo szybko i preferuje żyzne, dobrze przepuszczalne gleby. Żurawka 'Palace Purple' toleruje pełne słońce w chłodnym klimacie, ale w cieplejszych regionach woli półcień.

Żurawka 'Palace Purple' doskonale nadaje się do ozdabiania obrzeży rabat w towarzystwie innych roślin do półcienia. Dobrze komponuje się ze złocistymi trawami, takimi jak Carex elata 'Aurea', oraz z roślinami o delikatnych kwiatach, takimi jak Astilbe arendsii 'Fanal'. Możesz także zestawić ją z innymi żurawkami o harmonizujących barwach, takimi jak 'Berry Smoothie' o różowych liściach lub 'Marmalade' o liściach w odcieniach różu i brązowopomarańczowych tonach. Doskonale uzupełniają ją byliny takie jak Alchemilla molli, których seledynowozielone liście tworzą interesujący kontrast z purpurowymi liśćmi odmiany 'Palace Purple'.

Żurawki o drżących łodygach i maleńkich dzwoneczkowatych kwiatach były bardzo modne w XIX wieku we wszystkich ogrodach Europy. To impresjoniści nazwali je „rozpaczą malarza”, zapewne po tym, jak bezskutecznie próbowali je uwiecznić.