Oreocereus leucotrichus - Głowa starca

Oreocereus leucotrichus to rzadko spotykany w uprawie kaktus z chilijskich i peruwiańskich Andów. Rośnie w formie krzewu o kilku kolumnowych pędach, rozgałęziających się od podstawy i tworzących gęste kępy. Roślina jest pokryta grubą warstwą białych włosków, spośród których wyrastają złociste do czerwonawych ciernie. Przystosowana do suchego i słonecznego klimatu, dobrze rośnie w bardzo przepuszczalnej, mineralnej glebie. Ponieważ jej mrozoodporność w otwartym gruncie nie została jeszcze dokładnie sprawdzona, najlepiej uprawiać ją jako roślinę szklarniową lub na werandzie.

bardzo dobrze rośnie na zewnątrz od wiosny do jesieni, w pełnym słońcu. Choć jest bardziej odporny na chłód niż większość kaktusów, zimą należy przechowywać go w suchym, jasnym i nieprzemarzającym miejscu, na przykład na werandzie lub w nieogrzewanym pomieszczeniu.

Oreocereus leucotrichus należy do rodziny kaktusowatych. Ten gatunek botaniczny pochodzi z gór Peru i północnego Chile, między innymi z regionów Ayacucho i Arequipa w Peru oraz z północnego Chile, gdzie rośnie na wysokości od 2000 do 3500 m n.p.m. Bywa nazywany „kaktusowym świecznikiem górskim o białych rzęsach”. Gatunek ten nosi również hiszpańską nazwę zwyczajową „Viejito”, oznaczającą „małego staruszka” i nawiązującą do jego kudłatego wyglądu, przypominającego siwiejące włosy. W naturalnym środowisku ten kaktus porasta zakrzewione tereny na kamienistych glebach. Panuje tam surowy, chłodny i suchy klimat zimą oraz łagodny klimat z niewielkimi opadami latem. Ten krzewiasty kaktus wytwarza kilka kolumnowych pędów o wysokości od 1 do 2 m i średnicy od 6 do 12 cm. W uprawie, szczególnie w doniczce, osiąga zwykle mniejsze rozmiary, zazwyczaj od 60 do 180 cm wysokości. Pędy, często rozgałęziające się już u podstawy, są pokryte od 10 do 15 płytkimi żebrami i mają zieloną do szarozielonej skórkę. Areole rozmieszczone wzdłuż żeber są pokryte jedwabistymi białymi włoskami o długości od 5 do 10 cm, które chronią roślinę przed ekstremalnymi warunkami klimatycznymi. Ciernie są mocne, a ich barwa zmienia się od żółtawej przez kasztanowobrązową po pomarańczową; z wiekiem nie szarzeją. Każda areola ma od 1 do 4 lekko zakrzywionych cierni centralnych o długości od 5 do 8 cm oraz od 5 do 10 cierni radialnych osiągających do 1,5 cm długości. Kwitnienie Oreocereus leucotrichus przypada w pobliżu wierzchołków pędów. Kwiaty dzienne są rurkowate, ciemnoczerwone lub purpurowe, mają od 5 do 10 cm długości i od 3 do 5 cm szerokości. Kwiaty pojawiają się wiosną lub latem, zależnie od warunków uprawy. Roślina musi osiągnąć odpowiednią dojrzałość, często dopiero po kilku latach, zanim zakwitnie. Za zapylanie odpowiadają głównie owady przyciągane intensywną barwą kwiatów. Powstające owoce są kuliste lub lekko wydłużone, mają barwę od żółtoczerwonej po żółtozieloną i osiągają od 2 do 6 cm średnicy.

Cichy strażnik suchych krajobrazów, doskonale nadaje się do skąpanych w słońcu ogrodów skalnych. Świetnie przystosowany do klimatu wyżyn andyjskich, w naszych warunkach pozostaje trudny do zaaklimatyzowania w otwartym gruncie. Za to stanowi rzadki egzemplarz do kolekcji kaktusów uprawianych w doniczkach. Jego wygląd dobrze komponuje się z ciepłymi odcieniami żwiru i skał wulkanicznych. Możesz posadzić go na tle niskiego dywanu z rozchodników okrywowych lub eszewerii. Na mineralnym tarasie dobrze sprawdzi się w kompozycjach z juki dziobatej i czerwonego eonium ' Garnet' , tworząc nowoczesną i minimalistyczną aranżację.