Morela Agostino

Morela Agostino to późna odmiana interesująca dla osób, które chcą przedłużyć sezon zbioru moreli aż do sierpnia. Charakteryzuje się średnią siłą wzrostu i szybko wchodzi w owocowanie. Jest produktywnym, samopylnym drzewem, odpowiednim do dobrze nasłonecznionych, ciepłych lub osłoniętych ogrodów. Jej pomarańczowe owoce, z czerwonym rumieńcem, jędrne, słodkie i soczyste, zbiera się po osiągnięciu intensywnego wybarwienia. Dość dobrze znoszą przenoszenie.

Morela należy do rodziny różowatych. Gatunek Prunus armeniaca, nazywany morelą pospolitą, pochodzi z Azji. Występuje w formach dzikich lub zdziczałych na widnych zboczach, dobrze przepuszczalnych stokach, kamienistych terenach i obrzeżach gór. Jako uprawiane drzewo owocowe jest znana od bardzo dawna.

Agostino to hiszpańska odmiana wyhodowana przez PSB Producción Vegetal, oznaczona kodem hodowlanym LAR2164-65 i chroniona w Europie na podstawie C.O.V. 2018/2668. Drzewo ma półwzniesiony pokrój i dość wyprostowaną koronę w młodym wieku, która z czasem nieco się otwiera. Jego siła wzrostu jest średnia, a produktywność bardzo dobra. Owocuje na krótkopędach i długopędach, co wymaga specjalnego cięcia, wykonywanego w okresie wegetacji lub tuż po zbiorach, podobnie jak u innych drzew pestkowych. W zależności od podkładki i sposobu prowadzenia osiąga od 4 do 5 m wysokości i od 3 do 4 m szerokości. Liście opadają na zimę. Są drobno ząbkowane, średniozielone do intensywnie zielonych i pojawiają się po kwitnieniu lub pod koniec kwitnienia. Kwiaty otwierają się w marcu, mniej lub bardziej wcześnie w zależności od regionu. Są pojedyncze, z pięcioma białymi lub biało-różowymi płatkami, wyrastającymi z bardziej różowych pąków. U odmiany Agostino kwitnienie jest szczególnie obfite. Odmiana jest samopylna: obecność zapylacza nie jest konieczna do uzyskania owoców, choć obecność innych moreli w pobliżu może być korzystna, gdy pogoda nie sprzyja owadom.

Zbiór przypada w sierpniu, a owoce Agostino dojrzewają kilka dni po odmianie Farlis. Owoce zbiera się ręcznie, w kilku etapach, gdy uzyskają piękny pomarańczowy kolor, nasłoneczniona strona nabierze czerwonego rumieńca, a szypułka będzie odchodzić bez wysiłku. Zbiór rano, przed największym upałem, pozwala lepiej zachować jędrność i aromat owoców.

Morele Agostino są duże, a ich średnia masa wynosi od 50 do 60 g w zależności od warunków uprawy. Są zaokrąglone i pokryte pomarańczową skórką, szeroko pokrytą czerwonym rumieńcem od strony nasłonecznionej. Skórka jest delikatnie omszona, jak u większości moreli. Miąższ jest pomarańczowy, jędrny, soczysty i dobrze słodki, z lekką kwaskowatością. Owoce zachowują dobrą jędrność nawet po zerwaniu w stanie dojrzałym, co ułatwia zbiór i transport. Pestka oddziela się mniej lub bardziej łatwo w zależności od stopnia dojrzałości.

Morele Agostino krótko się przechowują, podobnie jak większość moreli deserowych. Zebrane jeszcze jędrne można przechowywać przez kilka dni w chłodnym miejscu, w skrzynce, bez układania ich w stos. Dojrzałe owoce należy szybko spożyć.

W kuchni Agostino nadaje się przede wszystkim do spożywania na świeżo. Odmiana sprawdzi się także do przygotowywania tart, kompotów, konfitur, coulis i pieczonych owoców. Owoce tuż po osiągnięciu dojrzałości lepiej zachowują kształt podczas obróbki cieplnej.

Morela Agostino najlepiej plonuje w nasłonecznionych regionach, gdzie lata są ciepłe, a wiosenne przymrozki niezbyt silne. W innych miejscach posadź ją w najcieplejszym zakątku ogrodu, w pełnym słońcu i osłonie przed zimnymi wiatrami, w głębokiej, przepuszczalnej glebie, która zimą nie zatrzymuje nadmiaru wody. W przydomowym sadzie dobrze komponuje się z brzoskwinią Bénédicte, winoroślą Muscat Bleu i śliwą Reine-Claude de Bavay — trzema produktywnymi drzewami owocowymi odpowiednimi do dobrze nasłonecznionego ogrodu użytkowego.