Phyllostachys glauca

Filostachys glauca zachwyci miłośników bambusów poszukujących oryginalnych roślin. Gatunek ten wyróżnia się młodymi źdźbłami pokrytymi sinozielonym nalotem woskowym, który nadaje im niezwykle dekoracyjny wygląd. Tworzą one subtelny kontrast ze starszymi, zazielenionymi pędami oraz długimi i smukłymi liśćmi o intensywnie zielonej barwie. Średniej wielkości, choć niekiedy osiągający większe rozmiary, dzięki wyraźnie wzniesionemu pokrojowi doskonale nadaje się do tworzenia wspaniałych żywych osłon zapewniających prywatność na obrzeżach rabat lub w głębi ogrodu. Jest mrozoodporny, toleruje różne rodzaje gleby pod warunkiem zapewnienia dobrego drenażu i ma rozłogowy charakter.

Bambus ten należy do rodziny wiechlinowatych, czyli traw. Chociaż niektóre gatunki osiągają wysokość kilkudziesięciu metrów i tworzą twarde jak drewno źdźbła, nie są drzewami, lecz trawami. Znanych jest ponad tysiąc gatunków bambusów, występujących na wszystkich kontynentach z wyjątkiem Antarktydy.
Filostachys glauca pochodzi z północnych i wschodnich Chin, gdzie rośnie głównie na równinach oraz w dolinach rzek Niebieskiej (Jangcy) i Żółtej. Jego chińska nazwa zwyczajowa Dan Zhu oznacza „jasny bambus” i nawiązuje do sinozielonego wyglądu młodych pędów. Młode pędy są bowiem pokryte sinozielonym nalotem woskowym, przez co wydają się jaśniejsze od dojrzałych, które z czasem stają się zielone. Wiosna to najlepsza pora, aby podziwiać kontrasty kolorystyczne tego bambusa.
Zwykle osiąga wysokość od 6 do 8 m i szerokość od 4 do 6 m, ale w sprzyjających warunkach może przekroczyć 10 m. Należy więc uwzględnić to przy wyborze miejsca, tym bardziej że, podobnie jak inne filostachysy, ma rozłogowy charakter. Bardzo wzniesione pędy osiągają średnicę około 5 cm i są pokryte pięknymi, wydłużonymi liśćmi, dorastającymi do 18 cm długości i stosunkowo wąskimi. Zimozielone, błyszcząco zielone na górnej stronie, od spodu są matowe i w dużej mierze decydują o ogólnej urodzie tego bambusa, przywodzącego na myśl chiński obraz lub japońską rycinę.
Wzniesiony pokrój tego gatunku doskonale nadaje się do tworzenia żywopłotów, osłon zapewniających prywatność, a także, ewentualnie, kęp. Do tego zastosowania lepiej jednak nadają się bambusy o luźnym, przewieszającym się pokroju, takie jak P. flexuosa. Ten bambus jest nie tylko ozdobny, lecz także jadalny: młode pędy, czyli turiony, są jadalne i smaczne, również dla ślimaków, które chętnie się nimi żywią...
Mrozoodporny do około -18 °C, P. glauca jest łatwy w uprawie, ponieważ dobrze przystosowuje się do różnych warunków. Preferuje gleby żyzne, bogate i wilgotne, ale dobrze przepuszczalne, choć dość dobrze znosi również bardziej suche podłoża. Odpowiada mu zwykła gleba o odczynie od obojętnego do kwaśnego. Rośnie w słońcu lub półcieniu i każdego roku poszerza się dzięki kłączom rozłogowym, których rozwój warto ograniczać. W tym celu już podczas sadzenia wykop wokół bryły korzeniowej rowek, pozostawiając wystarczająco dużo miejsca, aby nadmiernie nie hamować wzrostu, i zamontuj barierę przeciwkłączową.

Wprowadzony do Europy na początku lat 80. XX wieku bambus o niebieskawych źdźbłach ma dużą wartość ozdobną i wzbogaca paletę barw filostachysów, obok gatunków o złocistych (P. aurea), czarnych (P. nigra), zielonych i pasiastych źdźbłach. Doskonale odnajdzie się w ogrodzie inspirowanym stylem azjatyckim, a także w nowoczesnej przestrzeni, gdzie jego elegancka forma zrobi duże wrażenie. Możesz połączyć go z innymi roślinami o wyrazistym pokroju, takimi jak araukaria chilijska, iglaste drzewo o rozgałęzieniach ułożonych piętrowo jak pagoda, nazywane także „rozpaczą małp” ze względu na ostre, trójkątne igły tworzące geometryczną skorupę wzdłuż gałęzi. Aby stworzyć kontrast form z delikatnymi liśćmi bambusa, warto posadzić w pobliżu rośliny o bujniejszym ulistnieniu, takie jak magnolia Delavay'a — niesłusznie mało znana magnolia, mimo wspaniałej szaty z rozłożystych liści o eleganckiej szarozielonej barwie, które znakomicie komponują się z niebieskawymi pędami filostachysa glauca.