Świerk pospolity Hana Subutus

Świerk pospolity 'Hana Subutus' to karłowa odmiana świerka pospolitego, odkryta w 2004 roku i wciąż rzadko oferowana w sprzedaży. Tworzy mały, gęsty krzew o początkowo wyprostowanym, a następnie bardziej zaokrąglonym pokroju, bardzo zwartym. Wiosenne, jasnozielone przyrosty tworzą piękny kontrast ze starszymi liśćmi o ciemnej, niebieskozielonej barwie. Brązowe zimowe pąki są bardzo ozdobne. Ta zaokrąglona i nieco rozczochrana sylwetka elegancko komponuje się na rabatach, ożywia ogród skalny lub przyciąga uwagę w donicy na tarasie. Rośnie bardzo wolno i jest łatwa w uprawie na przepuszczalnej, obojętnej lub kwaśnej, nawet ubogiej glebie, w słońcu albo półcieniu.

Świerk pospolity, nazywany również świerkiem norweskim lub świerkiem czerwonym, to zimozielone drzewo iglaste należące do rodziny sosnowatych, pochodzące z północnej Europy, a dokładniej ze Skandynawii. W naturalnym środowisku ma typowy stożkowaty, piramidalny pokrój i może osiągać 30 m wysokości, a nawet więcej w Europie Wschodniej. Gatunek ten jest tradycyjnie wykorzystywany w Europie jako choinka. Preferuje przepuszczalne, świeże gleby i dobrze znosi bardzo niskie temperatury.

Odmiana 'Hana Subutus', wywodząca się z tego gatunku, ma karłowy, zwarty, zaokrąglony, a następnie bardziej rozłożysty pokrój. Rośnie bardzo wolno, przyrastając od 2 do 4 cm rocznie. Osiąga od 30 do 40 cm wysokości i około 50 cm średnicy. Wytwarza krótkie, bardzo ciasno ułożone gałązki, gęsto pokryte twardymi, bardzo krótkimi igłami, osadzonymi szczotkowato. Zimowe pąki, czerwonawobrązowe, są bardzo dekoracyjne. Młode wiosenne przyrosty mają bardzo delikatną, jasną zieleń, po czym ulistnienie przybiera jednolitą, ciemną niebieskozieloną barwę. System korzeniowy świerków jest płytki i rozłogowy, dlatego dorosłe egzemplarze trudno przesadzać i są one szczególnie wrażliwe na wiatr.

Świerk 'Hana Subutus', dzięki pięknemu pokrojowi, bardzo niewielkim rozmiarom, bezproblemowej uprawie i łatwej pielęgnacji, jest doskonałą rośliną do ogrodów skalnych i na tarasy. Dobrze komponuje się z dużymi kamieniami, geometrycznymi liniami i elementami murowanymi. Możesz zestawić go z karłowymi iglakami o kolumnowym lub wyprostowanym pokroju. Wyraziste walory graficzne iglaków doskonale wpisują się w projekt współczesnego ogrodu, w którym piękno form, sylwetek i faktur jest ważniejsze niż nieustanna zmienność kwitnienia. Te rośliny, zapewniające poczucie trwałości, przez długi czas porządkują rabatę, wyznaczają alejki i obramowują taras, z łatwością zastępując wyrazisty akcent strzyżonego bukszpanu lub ostrokrzewu. Dobrze komponują się z wrzoścami lub roślinami okrywowymi, takimi jak żagwiny i rogownice, a także z szałwiami krzewiastymi oraz krzewami kwitnącymi. Najważniejsze jest umiejętne zestawienie brył i kolorów.