Świerk pospolity Petra

Świerk pospolity 'Petra' to karłowa odmiana świerka pospolitego, początkowo tworząca wzniesiony krzew, który z czasem staje się bardziej zaokrąglony i rozłożysty, o bardzo zwartym pokroju. Jego krótkie, sztywne gałązki pokrywają wiosenne przyrosty w jasnym, niebieskozielonym do srebrzystego odcieniu, pięknie kontrastujące ze starszymi, ciemnozielonymi liśćmi. Brązowe pąki zimowe są bardzo dekoracyjne. Zaokrąglona, lekko rozczochrana sylwetka elegancko komponuje się na rabatach, ożywia ogród skalny lub przyciąga uwagę w donicy na tarasie. Rośnie wolno i jest łatwy w uprawie na glebie przepuszczalnej, obojętnej do kwaśnej, nawet ubogiej. Toleruje gleby podmokłe, a także suche. Rośnie nawet w cieniu.

Świerk pospolity, znany również jako świerk norweski lub świerk czerwony, to zimozielone drzewo iglaste należące do rodziny sosnowatych, pochodzące z północnej Europy, a dokładniej ze Skandynawii. W naturalnym środowisku ma typowo stożkowaty, piramidalny pokrój i może osiągać 30 m wysokości, a w Europie Wschodniej nawet więcej. Gatunek ten jest tradycyjnie wykorzystywany w Europie jako choinka. Preferuje gleby przepuszczalne i świeże, a bardzo niskie temperatury nie są dla niego problemem.

Odmiana 'Petra', wywodząca się z tego gatunku, to karłowa forma o zwartym, zaokrąglonym i rozłożystym pokroju. Rośnie bardzo wolno. Po 10 latach osiąga około 20 cm wysokości i 25 cm szerokości. Docelowo dorasta do 30–50 cm wysokości i osiąga około 50–80 cm średnicy. Wytwarza krótkie, bardzo gęsto rozmieszczone gałązki, obficie pokryte twardymi, bardzo krótkimi igłami ułożonymi szczotkowato. Zimowe pąki, brunatnoczerwone, są bardzo dekoracyjne. Jego wiosenne przyrosty mają bardzo delikatny, jasny odcień zieleni, następnie ulistnienie przybiera jednolitą, żywą barwę ciemnej zieleni. System korzeniowy świerków jest płytki i rozłogowy, dlatego dorosłe okazy trudno przesadzać i są one szczególnie wrażliwe na wiatr.

Świerk 'Petra', dzięki ładnemu pokrojowi, bardzo niewielkim rozmiarom, niewymagającej pielęgnacji i łatwości uprawy, jest doskonałą rośliną do ogrodów skalnych i na tarasy. Dobrze komponuje się z dużymi kamieniami, geometrycznymi liniami i elementami murowanymi. Możesz zestawić go z karłowymi iglakami o pokroju kolumnowym lub wzniesionym. Wyraziste walory graficzne iglaków doskonale sprawdzają się w aranżacji nowoczesnego ogrodu, w którym estetyka form, sylwetek i faktur jest ważniejsza niż nieustanna zmienność kwitnienia. Te rośliny, dające poczucie trwałości, na długo porządkują rabatę, wyznaczają alejki i obramowują taras, z łatwością zastępując wyrazistą obecność strzyżonego bukszpanu lub ostrokrzewu. Dobrze komponują się z wrzoścami oraz roślinami okrywowymi, takimi jak żagwiny i rogownice, a także z szałwiami krzewiastymi i krzewami kwitnącymi. Najważniejsze jest umiejętne zestawienie brył i kolorów.