Acacia boormanii

Acacia boormanii jest powszechnie nazywana akacją znad rzeki Snowy, ponieważ często spotyka się ją w pobliżu tej rzeki, spływającej przez górzysty region południowo-wschodniej Australii. W naturalnych warunkach tworzy duży krzew wytwarzający odrosty, rozpoznawalny po przejrzystym ulistnieniu. Roślina obficie kwitnie w lutym, a jej liście znikają wówczas pod masą jasno cytrynowożółtych kłębików. Uprawiana na własnych korzeniach, akacja znad rzeki preferuje gleby neutralne do kwaśnych, toleruje aerozol solny oraz umiarkowane okresy suszy. Poza naszymi śródziemnomorskimi i atlantyckimi wybrzeżami uprawiaj ją w dużym pojemniku, który na zimę przeniesiesz do jasnego, nieprzemarzającego pomieszczenia.

Akacji nie należy mylić z drzewem, które nazywamy akacją, a które należy do rodzaju botanicznego Robinia. Należą one do rodziny bobowatych, podobnie jak lucerna i łubiny. Acacia boormanii pochodzi z południowo-wschodniej Australii, a dokładniej z Nowej Południowej Walii. To Acacia o dość szybkim wzroście, zależnym od warunków uprawy. Żyje około 12 lat i osiąga około 3 m wysokości w naszym klimacie. Ten krzewiasty gatunek wytwarza kilka pędów z jednej podstawy, a także odrosty, tworząc na obszarze swojego naturalnego występowania prawdziwe zarośla. Prowadzona na jednym pniu lub szczepiona na Acacia retinodes, wytworzy koronę o szerokości od 2 do 3 m. Acacia boormanii wykazuje dobrą odporność na mróz do -8 °C według dostępnych źródeł, pod warunkiem uprawy w bardzo dobrze przepuszczalnej glebie. Preferuje dobrze przepuszczalne podłoże, ale w łagodnym klimacie toleruje także glinę.

Akacja znad rzeki Snowy ma zaokrąglony, bardzo przewiewny pokrój. Jej gładka kora ma barwę od szarej do brązowej, a młode gałązki są zielone. Liczne pąki kwiatowe pojawiają się już pod koniec lata. Właściwe kwitnienie przypada zazwyczaj na luty–marzec, zależnie od klimatu i warunków pogodowych; jest wyjątkowo obfite i trwa około 3 tygodni. Pąki kwiatowe rozwijają się w drobne, kuliste kwiaty będące kłębikami cytrynowożółtych pręcików, zebranymi w rozgałęzione grona w kątach poszczególnych liści. Nie wydzielają zapachu. Owocem jest wydłużony, zwisający strąk, brązowiejący w miarę dojrzewania.

Jej liście, utrzymujące się zimą, składają się z całobrzegich, cienkich liści właściwych, nazywanych fylodiami, o liniowym kształcie, ułożonych naprzemiennie, długości od 3 do 8 cm i szerokości od 2 do 4 mm. Blaszka liściowa ma zielonoszarą, niebieskawą barwę i jest pokryta srebrzystym meszkiem. Tym intensywniej się wybarwia, im cieplej i bardziej sucho jest wokół rośliny.

Akację boormanii, posadzoną w otwartym gruncie, można uprawiać jako pojedynczy egzemplarz, w formie żywopłotu lub w grupie krzewów. W sprzyjającym klimacie wykorzystasz ją do stworzenia wspaniałej zielonej osłony, sadząc ją samodzielnie lub w towarzystwie na przykład eskalonii albo wysokich kuflików. Dobrze komponuje się z innymi egzotycznymi krzewami, takimi jak Caesalpinia gilliesii, zimozielone pruszniki czy na przykład Grevillea. Aby podkreślić jej wczesne kwitnienie, możesz posadzić ją obok Teucrium fruticans 'Azureum' lub Eryostemon. Możesz ją uprawiać w doniczce w całej Francji, chroniąc ją przed zimowymi przymrozkami w szklarni lub bardzo słabo ogrzewanej werandzie.