Furcraea longaeva - Furkroja

Furkroja to efektowna, lecz wrażliwa na mróz kuzynka agaw i juk. Ten meksykański gatunek, rzadko spotykany w uprawie, bardzo przypomina Furcraea bedinghausii (parmentieri), ale różni się od niego zielonym, a nie sinozielonym ulistnieniem, mniejszą odpornością na mróz oraz pozornym brakiem cebulek na pędach kwiatostanowych. Furkroja ma niezwykle egzotyczny wygląd: jej krępy pień podtrzymuje koronę szerokich, zwisających liści. Przez wiele lat przygotowuje się do potężnego kwitnienia w formie apoteozy, które wyznacza kres jej życia. Przybiera ono postać olbrzymiej wiechy pokrytej gwiaździstymi kwiatami kirengeszomy dłoniastej, od których pochodzi jej piękna nazwa 'Pluie d'étoiles du Mexique'. W naszych uprzywilejowanych ogrodach nadmorskich zarezerwuj dla tego niezwykłego zjawiska natury wyjątkowe miejsce na skarpie lub w centrum dużej skalniaka.

Pochodząca z południowego Meksyku, a dokładniej z prowincji Oaxaca (stany Guerrero, Oaxaca i Puebla), gdzie rośnie w suchych zaroślach na niewielkich wysokościach, furkroja wytrzymuje jedynie krótkotrwałe przymrozki do około -5/-6 °C w suchej glebie. Młode rośliny są bardzo wrażliwe na zimno, lubią półcień i wodę, natomiast dobrze ukorzenione egzemplarze dobrze znoszą suszę letnią. Jest to roślina z rodziny agawowatych lub szparagowatych, rosnąca dość wolno. Młoda furkroja tworzy rozetę złożoną z dużych, szerokich, taśmowatych, ostro zakończonych i sukulentowych liści, raczej wzniesionych, lecz zwisających ku końcom, o ząbkowanych brzegach i nielicznych kolcach. Każdy liść może u dorosłej rośliny osiągać ponad 1,50 m długości i 12 cm szerokości. Po wielu latach może wykształcić pień o wysokości kilku metrów, zależnie od klimatu, pokryty „spódnicą” z suchych liści, które z czasem samoistnie odpadają. Pień ten wieńczy duża korona złożona z licznych zwisających liści, osiągająca do 2 m szerokości. Kwitnienie następuje po 6–15 latach uprawy, w czerwcu i lipcu we Francji, oznaczając śmierć tej monokarpicznej rośliny. U tego gatunku kwiatostan w optymalnych warunkach może wznosić się na wysokość ponad 5 m nad ziemią. Rozwija się w dużą, piramidalną wiechę o zwisających rozgałęzieniach. Kwiaty rurkowate, złożone z 6 mięsistych i owłosionych płatków, rozchylających się w gwiaździsty kształt o średnicy 5,5 cm, są białe, mniej lub bardziej zabarwione na jasnożółto i zielono. Roślina może osiągać łączną wysokość 12 m w okresie kwitnienia, jeśli rośnie w sprzyjającym klimacie.

Furkroja wymaga pełnego słońca i bardzo przepuszczalnej gleby, a także doskonale znosi nadmorskie warunki. Szczególnie nie toleruje ciężkich, zimą podmokłych gleb. W naszych najłagodniejszych regionach znajdzie miejsce na dużej skarpie, w centrum skalniaka w stylu egzotycznym lub współczesnym, a nawet w pobliżu basenu, jeśli gleba zostanie odpowiednio przygotowana. Ta duża roślina będzie po prostu wspaniale wyglądać jako soliter, w towarzystwie dywanu z rogownic, Ceratostigma plumbaginoides, słonecznicy lub murawy z odpornej na suszę trawy Zoyzia tenuifolia, zwanej trawą z Maskarenów. Można ją również łączyć z palmami (Jubaea), agawami, tęgoszami, Hesperaloe parviflora i beszornerią jukolistną, które są równie efektowne i niewymagające. Starannie wybierz miejsce najbardziej osłonięte przed zimowymi opadami, w pełnym słońcu.