Zawciągowiec zwyczajny - Ceratostigma plumbaginoides

Zawciągowiec zwyczajny Ceratostigma plumbaginoides bywa nazywany także zawciągowcem rozłogowym, ze względu na zdolność do zajmowania powierzchni gleby za pomocą rozłogowych kłączy. Ten rozłogowy podkrzew wybiera koniec lata, aby zachwycić długim kwitnieniem w niezwykle intensywnym, goryczkowym odcieniu niebieskiego, które stworzy wspaniałe połączenie z jego liśćmi szybko przebarwiającymi się na jaskrawoczerwono lub malinowo już we wrześniu. To wytrzymała, mrozoodporna i odporna na suszę roślina okrywowa, która dodaje wiele uroku późnemu latu i jesieni. Posadź ją w ogrodzie skalnym, na mało urodzajnej skarpie, przy obrzeżu rabaty lub nawet w doniczce na tarasie, aby ozdabiała podstawę większej rośliny.

Zawciągowiec zwyczajny Ceratostigma plumbaginoides (synonim Plumbago larpentae), jest powszechnie nazywany zawciągowcem lub zawciągowcem Lady Larpent. Należy do rodziny Plumbaginaceae i jest spokrewniony z rodzajami Armeria oraz Limonium. Roślina pochodzi z zachodnich Chin, gdzie rośnie dziko na raczej suchych i słonecznych terenach skalistych. Często uznawany za bylinę, w rzeczywistości jest podkrzewem o czerwonawych, rozłogowych kłączach i dość szybkim wzroście. Nie przekracza 30 cm wysokości, ale może rozprzestrzeniać się na dużej powierzchni, jeśli mu na to pozwolisz. W świeżej, żyznej glebie może czasami stać się ekspansywny, jednak jego rozwój łatwo ograniczysz, usuwając zbyt daleko rozrastające się kłącza. 

Ze zdrewniałej karpy wyrastają cienkie, często purpurowe pędy o czworokątnym przekroju, z naprzemianległymi liśćmi, ogólnie owalnymi, zaostrzonymi na końcach, o długości 3–5 cm i szerokości 2,5–3 cm. Blaszki liściowe są intensywnie zielone, z ciemnymi, brunatnymi lub purpurowymi rzęskami na brzegach. We wrześniu, gdy noce stają się chłodniejsze, liście szybko przebarwiają się najpierw na brązowo, a następnie na jaskrawoczerwono, po czym dość późno opadają jesienią. Im bardziej roślina jest wystawiona na słońce, tym intensywniejsze będą jej barwy. Kwitnienie trwa długo i w zależności od klimatu przypada od lipca–sierpnia do września–października. W kątach liści oraz na końcach pędów rozwijają się niewielkie bukiety złożone z 15–20 kwiatów o średnicy 1,5 cm. Każdy kwiat ma 5 płatków i przypomina koniczynę o 5 listkach. Kwiaty mają intensywny, goryczkowy odcień niebieskiego i są osadzone w kielichach brunatnoczerwonej barwy. Tworzą z liśćmi, gdy te przebarwiają się na czerwono, niepowtarzalne połączenie. Nektarodajne kwiaty są odwiedzane przez owady zapylające. Zastępują je najeżone owoce o barwie od brązowawej do rdzawo-brązowej. Liście, opadające na zimę, rozwijają się późno wiosną, czasami dopiero w maju, i znikają wraz z pierwszymi przymrozkami. 

Ten podkrzew, lubiący ciepłe stanowiska i dobrze przepuszczalną, lekką glebę, nawet piaszczystą lub żwirową, jest prawdziwym wybawieniem do miejsc w ogrodzie, gdzie podłoże jest ubogie i płytkie. Z czasem tworzy gęsty dywan, szczególnie efektowny pod koniec sezonu. Bardzo dobrze nadaje się również do uprawy w doniczkach i pojemnikach, wnosząc piękny akcent kolorystyczny na taras, który o tej porze roku jest mniej ukwiecony. W ogrodzie skalnym lub na skarpie dobrze połączy się z jaskrawożółtymi kwiatami sternbergii żółtej (fałszywego krokusa jesiennego): piękne, błyszczące liście tej rośliny urozmaicą nieco glebę zimą, a we wrześniu obie rośliny połączą swoje kwiaty. Liście zawciągowca będą ozdobą przez całe lato, maskując nieobecność jego towarzyszki, która w tym czasie odpoczywa pod ziemią. W dywanie zawciągowca można również posadzić botaniczne narcyzy, zimowity lub botaniczne krokusy. To doskonała roślina do suchego ogrodu, niewymagającego podlewania.