Brachychiton rupestris należy do rodziny ślazowatych (dawniej Sterculiaceae). Gatunek ten występuje pod nazwami zwyczajowymi: baobab australijski, australijskie drzewo butelkowe, butelkowiec skalny, baobab z Australii oraz kurrajong z Queensland. Do jego synonimów botanicznych należą Delabechea rupestris, Sterculia rupestris, Clompanus rupestris oraz Brachychiton delabechei. Pochodzi ze środkowej części Queenslandu, gdzie rośnie na suchych wzgórzach, na glebach gliniastych, łupkowych lub wulkanicznych, wśród półsuchych, zadrzewionych formacji zwanych „Brigalow Belt”. Drzewo to tworzy charakterystyczny, zgrubiały pień w kształcie butelki, który zaczyna się rozwijać od 5. do 8. roku, osiągając w środowisku naturalnym średnicę od 1 do 3,5 m i wysokość do 18–20 m. W uprawie egzemplarze pozostają bardziej zwarte, osiągając około 8–12 m w gruncie i zaledwie 3–5 m w donicy po wielu latach. Rośnie powoli, a w pierwszych latach wzrost koncentruje się przede wszystkim na rozwoju pnia. Kwitnienie na półkuli północnej przypada od marca do maja; kwiaty zebrane są w kwiatostany wiechowate wyrastające z kątów liści, skupiające od dziesięciu do około trzydziestu małych, dzwonkowatych kwiatów w kolorze od kremowego do jasnożółtego, często z czerwonymi plamkami wewnątrz. Każdy kwiat ma około 1,5 cm średnicy. Gatunek jest jednopienny: kwiaty męskie i żeńskie są od siebie oddzielone, ale występują na tym samym egzemplarzu. Zapylają je owady. Owocami są zdrewniałe mieszki o długości 3 cm, przypominające kształtem łódkę i zawierające od 4 do 8 nasion pokrytych delikatnymi włoskami. Nasiona te są jadalne po uprażeniu, podobnie jak niektóre wewnętrzne części pnia, tradycyjnie wykorzystywane przez ludność aborygeńską.
Ulistnienie jest mniej lub bardziej sezonowe; większość liści opada od września do grudnia, choć w łagodnym klimacie część z nich może pozostać na roślinie. Młode liście są głęboko dłoniasto podzielone i mają od 3 do 9 wąskich klap. Liście dorosłe są całobrzegie, wąskie, lancetowate lub eliptyczne, o długości od 4 do 14 cm. Ulistnienie jest lśniącozielone i unerwione, a spód liści ma bardziej matową barwę. Kora pnia, gładka u młodych egzemplarzy, z wiekiem staje się ciemnoszara i pęka w romboidalny wzór, natomiast młode gałązki zachowują jaśniejsze zabarwienie. System korzeniowy jest silny, palowy i przystosowany do suszy, bez tendencji do rozrastania się za pomocą rozłogów ani do ekspansywności.
To charakterystyczne drzewo wschodniej Australii ma również bogatą historię: w mieście Roma w Queensland aleja obsadzona baobabami australijskimi, posadzonymi w latach 1918–1920, upamiętnia miejscowych żołnierzy poległych podczas pierwszej wojny światowej. Drzewa te są dziś chronione i uznawane za dziedzictwo przyrodnicze oraz pamiątkę historyczną.
Dzięki malowniczej sylwetce i wyglądowi baobabu Brachychiton rupestris może stać się centralnym punktem suchego ogrodu lub nasłonecznionego tarasu. Dobrze pasuje do aranżacji inspirowanych krajobrazami Australii lub obszarów śródziemnomorskich, w towarzystwie traw na suche stanowiska, odpornych bylin, takich jak Euphorbia characias, a także mrozoodpornych kaktusów. W pojemniku można posadzić go na przykład obok dużych agaw lub dasylirionów. Minimalistyczny i elegancki, pasuje również do ogrodów w nowoczesnym stylu.
Gdy jest uprawiany w donicy, Brachychiton rupestris może być przenoszony z wnętrza na zewnątrz, pod warunkiem przestrzegania kilku ważnych zasad. Poczekaj, aż miną ostatnie przymrozki, i wystaw go na zewnątrz, zazwyczaj od kwietnia lub maja, gdy nocne temperatury utrzymują się powyżej 8–10 °C. Aby uniknąć poparzenia liści, zapewnij mu okres aklimatyzacji: przez kilka dni trzymaj go w półcieniu, a następnie stopniowo przyzwyczajaj do pełnego słońca. Wtedy w pełni skorzysta ze świeżego powietrza, o ile będzie osłonięty przed zbyt silnym wiatrem. Jesienią przenieś go do pomieszczenia, gdy nocą temperatura spadnie poniżej 5 °C, i zapewnij mu na zimę jasne, nieprzemarzające miejsce.
