Dipelta floribunda - Dwutarczka

Dwutarczka floribunda to mało znany krzew spokrewniony z wiciokrzewami. Tworzy elegancki i zdrowy krzew, który wiosną obsypuje się obfitym kwitnieniem o lekko pachnących, różowobiałych kwiatach z żółtopomarańczowym środkiem. Jest łatwa w uprawie i wymaga jedynie dostatecznie głębokiej, przepuszczalnej gleby. Jej brązowopłowa kora, łuszcząca się płatami, po kilku latach staje się również bardzo dekoracyjna.

Dwutarczka floribunda to duży, zrzucający liście na zimę krzew z rodziny przewiertniowatych. Jest więc spokrewniona z wiciokrzewami, do których należą zarówno dobrze znane pnącza, jak i krzewy o dość podobnym wyglądzie. Dwutarczka pochodzi z Chin, gdzie można ją spotkać na obrzeżach lasów, szczególnie w drzewostanach mieszanych z udziałem iglastych gatunków. Choć odkryto ją w 1875 roku i wprowadzono do uprawy już na początku XIX wieku, mimo licznych zalet wciąż pozostaje zaskakująco mało popularna w szkółkach. W swoim naturalnym środowisku może osiągać 6 metrów wysokości, jednak w naszych warunkach klimatycznych zwykle dorasta do około 3–4 metrów. Jest gęsta i łatwo się rozgałęzia, ale pozostaje obficie ulistniona głównie na końcach lekko przewieszających się gałęzi, dzięki czemu dość szybko zyskuje smukły i elegancki pokrój, choć rośnie wolniej niż wiciokrzew. Liście w świeżym odcieniu zieleni są owalne do lancetowatych, ze spiczastym wierzchołkiem, i osiągają od 6 do 10 cm długości oraz od 3 do 6 cm szerokości. Dwutarczka rzeczywiście zasługuje na nazwę „floribunda” (po łacinie oznaczającą obficie kwitnącą), ponieważ pod koniec wiosny, między majem a czerwcem, na drewnie zeszłorocznym pojawiają się bardzo liczne, zwarte grona rurkowatych kwiatów o 5 płatkach, różowobiałych i z pomarańczowym środkiem. Każdy kwiat, miododajny i lekko pachnący, ma do 4 cm długości i jest jakby osadzony pośród 4 nierównej wielkości przysadek. Dwie największe nadal rozwijają się po kwitnieniu i po zaschnięciu zamykają owoc w pięknej osłonie przypominającej pomięty papier. Bardzo dekoracyjna kora w kolorze cynamonu łuszczy się płatami: po kilku latach staje się dodatkową ozdobą tego wciąż rzadko spotykanego, ale pełnego uroku gatunku.

Uprawa dwutarczki floribunda jest również dość prosta: zapewnij jej stanowisko w półcieniu, w dobrej ziemi ogrodowej, niezbyt kwaśnej ani zbyt wapiennej, o dostatecznej głębokości. Na ubogiej glebie podczas sadzenia dodaj na powierzchnię kompost, a następnie obficie ściółkuj. Unikaj zimnych wiatrów, które mogą uszkadzać młode liście. W takich warunkach odwdzięczy się obfitym kwitnieniem. Lekkie cięcie polegające na usunięciu źle rozmieszczonych, martwych lub nadmiernych pędów pozwoli uzyskać bardzo ażurowy i wyjątkowo elegancki krzew. Zrezygnuj z silnego cięcia, które prowadziłoby do powstania licznych, nieestetycznych rozgałęzień i pozbawiło roślinę uroku. Wybieraj egzemplarze prowadzone w formie kępy, z kilkoma pędami wyrastającymi u podstawy, aby podkreślić efekt tworzony przez korę. Jak dotąd dwutarczki wydają się wolne od chorób.

Ten krzew jest bardzo efektowny jako soliter, ale może również znaleźć miejsce w nieformalnym, naturalistycznym żywopłocie, w towarzystwie żylistek 'Mont Rose', jaśminowiec 'Belle Étoile', krzewuszka 'Alexandra' czy głogownik 'Carré Rouge'.