Kalina Siebolda Seneca

Kalina Viburnum sieboldii 'Seneca' to okazała, mało znana francuskim ogrodnikom kalina. Odmiana ta jest jednak spektakularna i majestatyczna zarówno ze względu na swój pokrój i rozmiar liści, jak i na obfitość kwitnienia, po którym następuje niezwykle dekoracyjne owocowanie utrzymujące się aż do środka zimy. Ten zrzucający liście na zimę krzew wiosną pokrywa się dużymi kwiatostanami o kremowobiałej barwie, zaskakująco pachnącymi i roztaczającymi w ogrodzie olśniewający spektakl. Feeria barw trwa również jesienią, gdy jego piękne, lśniące liście przybierają ogniste kolory. Bardzo mrozoodporna kalina potrzebuje dużo miejsca i najlepiej rozwija się wyłącznie w głębokiej, świeżej, niewapiennej glebie, na słońcu lub w półcieniu.

Viburnum sieboldii to duża, krzewiasta kalina pochodząca z Japonii, należąca do rodziny piżmaczkowatych. W naturalnym środowisku, a także w sprzyjających warunkach klimatycznych, krzew może szybko osiągnąć 5 m we wszystkich kierunkach. Odmiana 'Seneca', która spopularyzowała ten gatunek wśród europejskich ogrodników, jest amerykańską odmianą wprowadzoną w 1966 roku. Wyróżnia się szczególnie obfitym kwitnieniem, po którym następuje równie interesujące owocowanie. Jest to małe drzewo lub duży, silnie rosnący krzew o wyprostowanym, zaokrąglonym pokroju, osiągający 5 m we wszystkich kierunkach. Jego kwiatostany o szerokości od 8 do 15 cm pojawiają się w maju i przypominają niektóre płaskie kwiatostany hortensji. Składają się z kwiatów języczkowatych, które w momencie rozwijania mają jasnozieloną barwę, a następnie stają się śnieżnobiałe. Kwiaty wydzielają cytrusowy zapach przyciągający owady zapylające. Po kwitnieniu pojawiają się grona intensywnie różowych owoców, które zmieniają barwę na pomarańczową, następnie jaskrawoczerwoną, a wreszcie czarną po dojrzeniu. Ptaki ich nie zjadają, dlatego długo utrzymują się na roślinie. Gdy owoce znikną, ponad ulistnieniem pozostają czerwone szypułki, bardzo dekoracyjne, które je podtrzymywały. Jej liście opadające na zimę są duże, owalne i skórzaste, z ząbkowanym brzegiem. Każdy liść, osiągający niekiedy 15 cm długości, ma intensywnie zieloną barwę i lśniące wykończenie, a po roztarciu wydziela aromat przywodzący na myśl bekon (!). Jesienne ulistnienie przybiera barwy od żółtej przez pomarańczową po czerwoną.

Całkowicie mrozoodporna kalina Siebolda szybko rośnie i najlepiej czuje się na stanowisku słonecznym lub w półcieniu, ale nie lubi ani wapnia w glebie, ani suszy. Choć oczywiste piękno jej kwiatów nie pozostawia obojętnym, blask owocowania zaskakuje i harmonijnie wtapia się w jesienne barwy. Można sadzić ją jako soliter, aby przyciągała wzrok w średniej wielkości ogrodzie, pozwolić jej swobodnie rozrastać się w dużym, nieformowanym żywopłocie lub wykorzystać ją w tle, aby stworzyć piękne tło w towarzystwie dużych różaneczników, robinii, dużych hortensji (Hydrangea arborescens) i wierzb w większych ogrodach. Jej piękne kwiaty można wykorzystać do tworzenia wiosennych bukietów, w których dobrze komponują się z piwoniami i kosaćcami.