Camellia grijsii

Camellia grijsii to silnie rosnący krzew o wzniesionym pokroju, wyróżniający się zimowym, bardzo aromatycznym i niezwykle obfitym kwitnieniem. Wytwarza mnóstwo drobnych, białych kwiatów z żółtym środkiem, które pięknie kontrastują z oryginalnym ulistnieniem o zielonej barwie z czarnawym odcieniem, błyszczącym i marszczonym. Ten chiński gatunek botaniczny dobrze znosi mróz i zachowuje piękne liście przez cały rok. Jest naprawdę uroczy, a przy tym wytrzymały, jednak latem wymaga wilgotnej, pozbawionej wapnia gleby. Koniecznie wypróbuj go jako soliter w ogrodzie lub w kwitnącym żywopłocie.

Zebrany w 1861 roku w chińskiej prowincji Fujian przez de Grijsa i opisany w 1879 roku przez botanika Hance’a, Camellia grijsii występuje w środkowej i wschodniej części Chin, w prowincjach Fujian, Hubei, Yunnan i Syczuan. Jest spokrewniony z kamelią jesienną (Camellia sasanqua), a także z Camellia yuhsienensis, jednym z rodziców słynnej odmiany 'Yume'. Podobnie jak wszystkie kamelie, w tym herbata, należy do rodziny herbatowatych.

Ten krzew o gęstym, bardzo rozłożystym, lecz wzniesionym, a nawet kolumnowym pokroju osiąga średnio 1,20 m wysokości i 80 cm szerokości po 10 latach, ale w wieku dojrzałym może dorastać do 3 m wysokości i osiągać 1,50 m szerokości. W pierwszych latach rośnie dość szybko na wysokość, później wzrost spowalnia. Kwitnienie przypada na zimę i zazwyczaj rozpoczyna się w grudniu, a kończy na początku marca. Jest niezwykle obfite. Kwiaty pojawiają się w dużej liczbie, zebrane w grona w kątach liści znajdujących się w pobliżu końców gałązek. Każdy kwiat ma około 5–6 cm średnicy i składa się z czysto białych, dwuklapowych płatków, ułożonych nieco nieregularnie wokół środka z żółtymi pręcikami. Ich zapach jest mniej lub bardziej intensywny w zależności od egzemplarza. Liście, gęste i zimozielone, są grube, skórzaste, ciemne, silnie unerwione, owalne i zaostrzone, z drobno ząbkowanym brzegiem. Mają około 6 cm długości i 3 cm szerokości.

Camellia grijsii, podobnie jak wszystkie kamelie, lepiej rośnie w łagodnym i wilgotnym klimacie niż w chłodnych regionach, gdzie jej mrozoodporność bywa niewystarczająca, a kwiaty mogą zostać zniszczone przez silne mrozy. Wszędzie tam, gdzie zimy nie są zbyt surowe, możesz posadzić ją w ogrodzie jako soliter albo połączyć z innymi roślinami kwasolubnymi (Rhododendron, azalie, Hydrangea, oczar) w kwitnącym żywopłocie. Jej dziki charakter i delikatność kwiatów świetnie pasują do ogrodu naturalistycznego lub romantycznego, na przykład w zestawieniu z Chimonanthus praecox. Możesz także obsadzić jej podstawę jesiennymi roślinami cebulowymi, takimi jak zimowity czy cyklameny bluszczolistne. W bardzo chłodnych regionach posadź ją w pojemniku na balkonie lub tarasie, aby na czas kwitnienia przenieść ją do werandy lub nieogrzewanej szklarni.