Polygala myrtifolia - Selago

Selago, znane również jako selago mirtolistne, to prawdopodobnie najczęściej sadzony w ogrodach gatunek krzewiastego selago, uprawiany w bardzo łagodnym klimacie, a także na tarasach. Swoją popularność zawdzięcza łatwej uprawie, odporności, ale również niezwykłej obfitości kwitnienia. Jego zimozielone ulistnienie jest lekkie, lecz gęste, krzaczaste i pięknie zaokrąglone. W kolejnych falach roślina wytwarza efektowne grona drobnych, dwubarwnych kwiatów przypominających kwiaty grochu, białych i fioletoworóżowych, czasami przez cały rok. To przyjemny pod każdym względem krzew, niezbędny w łagodnym klimacie i w ogrodach nadmorskich.

Selago mirtolistne to zimozielona roślina krzewiasta należąca do dużej rodziny Polygalaceae, pochodząca z Afryki Południowej. Jej bardzo zróżnicowane środowisko naturalne obejmuje różnego rodzaju otwarte tereny, takie jak wrzosowiska, klify, wydmy, zagajniki, a nawet brzegi strumieni. W ciągu 3–4 lat tworzy piękny krzew o wysokości i szerokości 2 m. Choć rośnie szybko, jego żywotność jest ograniczona. To selago, podobnie jak wiele innych roślin, zapewnia sobie przetrwanie, wysiewając się — czasami bardzo obficie — w najbardziej nieoczekiwanych miejscach ogrodu, jeśli sprzyjają temu klimat i gleba. Kwitnie bardzo intensywnie przez około 10 miesięcy, od kwietnia–maja aż do jesieni. Kwiaty, zebrane w szczytowe grona, są motylkowe, podobnie jak u bobowatych. Składają się z 2 fioletoworóżowych, skrzydlatych działek kielicha oraz dolnego, białozielonkawego płatka silnie zabarwionego na fioletowo. Pręciki wystają z kwiatu, tworząc pędzelek w tym samym kolorze. Ulistnienie jest zimozielone, a pędy zielone lub purpurowe. Drobne liście są zaokrąglone do owalnych, zaostrzone na końcach, jasnozielone i matowe, czasami z purpurowym odcieniem. Mają długość od 2 do 3 cm i wyraźniejszy nerw główny. Owocem jest mała, skrzydlata torebka, czasami trudna do zauważenia na krzewie.

To selago znajdzie miejsce w niskich żywopłotach, na rabatach z krzewami śródziemnomorskimi, w ogrodach skalnych i w niezbyt chłodnym klimacie, w towarzystwie kuflików, manuki, lucerny drzewiastej, zimozielonych pruszników, abelii i eskalonii. Jest mrozoodporne do -5 °C w przepuszczalnej glebie. W chłodniejszych regionach będzie zdobić duże donice, które na zimę należy przenieść w miejsce chronione przed mrozem. Zadowala się zwykłą glebą ogrodową, ale musi być ona bardzo dobrze przepuszczalna. Najlepiej rośnie na stanowisku słonecznym. Doskonale nadaje się do ogrodów nadmorskich, ponieważ bardzo dobrze toleruje silne wiatry oraz zasolenie gleby i powietrza.