Oleander pospolity Commandant Barthélemy

Oleander pospolity 'Commandant Barthelemy' to silnie rosnący, zimozielony krzew śródziemnomorski, ceniony za pełne, intensywnie pachnące kwiaty w kolorze czerwonym z różowym odcieniem. Ta odmiana jest powszechnie sadzona w łagodnych regionach nadmorskich naszego kraju, szczególnie w formie żywopłotu. Krzew może kwitnąć nieprzerwanie przez całe lato, jeśli gleba nie przesycha nadmiernie. Niewymagający i łatwy w uprawie na każdej przepuszczalnej glebie, jest odporny zarówno na aerozol solny, jak i na suszę. Uprawę w otwartym gruncie należy ograniczyć do regionów, w których nie występują silne mrozy. W chłodniejszych regionach uprawia się go w dużej donicy i zimuje podobnie jak cytrusy.

Liczne odmiany oleandra pospolitego dostępne na rynku ogrodniczym to najczęściej mieszańce między Nerium oleander subsp. oleander, występującym naturalnie w rejonie Morza Śródziemnego, a silnie pachnącym Nerium oleander subsp. indicum, rozpowszechnionym od Iranu po Chiny. Ich kwiaty mogą być pojedyncze, pełne, a nawet potrójne, i występują niemal we wszystkich odcieniach — od bieli, przez róż, żółć i łososiowy, po czerwień, a nawet fiolet. Brakuje jedynie barwy niebieskiej.
Nerium oleander 'Commandant Barthelemy' to odmiana ogrodnicza, sprzedawana niekiedy pod nazwą 'Géant des Batailles'. Jest to zimozielony krzew z rodziny toinowatych. Szybko i naturalnie tworzy krzew o krzaczastym pokroju, rozgałęziony nisko przy podstawie, wielopędowy, o ogólnie zaokrąglonym pokroju. Ta silnie rosnąca odmiana osiąga w dojrzałym wieku średnio 3,50 m wysokości i 3 m szerokości. Jej elastyczne pędy, pokryte początkowo zieloną, a następnie szarą korą, mają długie, zimozielone, grube i skórzaste liście, lekko niebieskawozielone, z jaśniejszym spodem. Liście osiągają od 10 do 15 cm długości i 3 cm szerokości. W przypadku silnej suszy Nerium zrzuca część liści — najstarszych, znajdujących się u podstawy pędów. W zależności od klimatu i wilgotności gleby kwitnienie przypada na wiosnę i początek lata, a następnie powtarza się od końca lata do jesieni albo trwa nieprzerwanie od lipca do października. Pełne kwiaty składają się z rozszerzającej się rurki i jasnoczerwonych płatków, nieregularnie prążkowanych na biało. Zebrane są w przyjemnie pachnące baldachogrona, występujące głównie na końcach pędów mających 1 lub 2 lata. Po tym nektarodajnym i miododajnym kwitnieniu tworzą się długie, czerwonawe strąki, które pękają po dojrzeniu i uwalniają liczne drobne nasiona zaopatrzone w pęczek białych włosków, rozsiewane przez wiatr. Uwaga, aby nie przycinać oleandra zbyt mocno: kwiaty pojawiają się tylko na pędach, które osiągnęły odpowiednią długość!

Symbol wytrzymałości i hojności, Nerium oleander jest doskonałą rośliną na żywopłot w pobliżu morza, ale także wspaniałym egzemplarzem do posadzenia jako soliter w ciepłym miejscu. Po dobrym ukorzenieniu ta odmiana 'Commandant Barthelemy' jest mrozoodporna od -8 do -10 °C i bez problemu rośnie na każdej przepuszczalnej glebie. Można uprawiać ją w formie żywopłotu, regularnie przycinając, w połączeniu z innymi zimozielonymi krzewami, takimi jak kalina wawrzynowata, głogownikiem 'Carré Rouge', mirtami, pospornicą japońską oraz Phyllirea angustifolia 'Green Up'. W łagodnym klimacie można prowadzić go w formie małego drzewa, wybierając na początku najładniejszy pęd i doprowadzając go do wysokości 1,50 m lub 2 m, a następnie pozwalając mu się rozgałęzić. Uzyskane w ten sposób rośliny są szczególnie dekoracyjne, ale wymagają bardzo łagodnej zimy, która nie spowoduje ich przemarznięcia aż do ziemi. Na tarasie ten pachnący oleander będzie pięknie prezentował się w dużej donicy. Taki sposób uprawy umożliwia przeniesienie krzewu na zimę do bardzo jasnego i chłodnego, ale nieprzemarzającego pomieszczenia w chłodniejszych regionach.

Nazwa rodzaju Nerium prawdopodobnie pochodzi od jego starożytnej greckiej nazwy Nerion, wywodzącej się od Nereusa, boga morza w mitologii greckiej. Inna interpretacja wiąże Nerium z greckim słowem neros, oznaczającym „wilgotny”. Obecność motywu wody w obu tych interpretacjach można zapewne wyjaśnić tym, że dziko rosnący oleander nigdy nie występuje daleko od wody. Jego długie korzenie wrastają głęboko w glebę, aby czerpać z niej wilgoć, nawet na zboczach wąwozów czy w wyschniętych korytach rzek. Dowodem jego niezwykłej odporności na suszę jest fakt, że w suchych regionach, takich jak Negew w Izraelu czy południowa część marokańskiego Antyatlasu, Nerium oleander jest jednym z nielicznych krzewów, obok Acacia i Retama (rodzaju żarnowca), zdolnych stawić czoła pustyni, zakorzenionych w ścianach wąwozów.