Oleander pospolity Scarlet Beauty

Nerium oleander 'Scarlet Beauty' to odmiana oleandra pospolitego, której aksamitne kwiaty w głębokiej czerwieni nie pozostają niezauważone. Jest to odmiana silnie rosnąca, szczególnie odporna na suszę. Jej pojedyncze, lekko pachnące kwiaty rozwijają się nieprzerwanie od czerwca do października. Są zebrane w bukiety na końcach pędów i pięknie prezentują się na tle eleganckich, ciemnozielonych liści, atrakcyjnych nawet zimą. Ten zimozielony krzew jest łatwy w uprawie w każdej przepuszczalnej glebie. Jego uprawę w otwartym gruncie można jednak polecić wyłącznie w regionach, w których nie występują silne mrozy.

Liczne odmiany oleandra pospolitego dostępne na rynku ogrodniczym to najczęściej hybrydy Nerium oleander subsp. oleander, występującego naturalnie w rejonie Morza Śródziemnego, oraz Nerium oleander subsp. indicum, bardzo silnie pachnącego i rozpowszechnionego od Iranu po Chiny. Ich kwiaty są pojedyncze, pełne, a nawet potrójne, i występują niemal we wszystkich możliwych odcieniach: od bieli przez róż, żółć i łososiowy, po czerwień, a nawet fiolet. Brakuje jedynie barwy niebieskiej.

Nerium oleander 'Scarlet Beauty' jest synonimem odmiany 'Emile Sahut'. To zimozielony krzew z rodziny toinowatych. Naturalnie tworzy gęsty, krzaczasty krzew o wielu pędach i ogólnie zaokrąglonym pokroju. Silnie rosnący, osiąga w pełni dojrzałości około 3 m wysokości i 2 m szerokości, a jego wzrost jest szybki. Jego elastyczne pędy, pokryte początkowo zieloną, a następnie szarą korą, wyrastają w długie, zimozielone liście, grube i skórzaste, o lekko szarozielonej barwie i jaśniejszym spodzie. Liście mają od 10 do 15 cm długości i 2–3 cm szerokości. W czasie silnej suszy Nerium traci część liści, przede wszystkim najstarszych, znajdujących się u nasady pędów. Kwitnienie rozpoczyna się w czerwcu. Latem powtarza się sporadycznie. Jeśli gleba nie przesycha nadmiernie, kwitnienie trwa bez przerwy aż do września. Kwiaty składają się z rurki rozszerzającej się w 5 płatków o ciemnoczerwonej barwie, delikatnie obrzeżonych czernawą czerwienią. Wyrastają obok smukłych, wrzecionowatych pąków w ciemnoczerwonym kolorze i są zebrane w baldachogrona, głównie na końcach pędów mających 1–2 lata. To nektarodajne i miododajne kwitnienie prowadzi do powstania długich, czerwonawych strąków, które pękają po dojrzeniu, uwalniając liczne drobne nasiona zaopatrzone w pęczek białych włosków i rozsiewane przez wiatr. Uważaj, aby nie przycinać oleandra zbyt mocno: kwiaty pojawiają się wyłącznie na pędach, które osiągnęły odpowiednią długość!

Symbol odporności i hojności, Nerium oleander 'Scarlet Beauty' doskonale sprawdza się jako roślina żywopłotowa na wybrzeżu, ale jest także wspaniałym egzemplarzem do posadzenia jako soliter w ciepłym miejscu. Po dobrym ukorzenieniu jest mrozoodporny do -6 do -8 °C i bez problemu rośnie w każdej przepuszczalnej glebie. Można wykorzystać go w formie żywopłotu, regularnie przycinając i łącząc z innymi zimozielonymi krzewami, takimi jak kalina wawrzynowata, głogownikiem 'Carré Rouge', mirtami, Pittosporum tobira oraz Phyllirea angustifolia 'Green Up'. W łagodnym klimacie można prowadzić go jako małe drzewko, wybierając na początku najładniejszy pęd i doprowadzając go do wysokości 1,50 m lub 2 m, zanim pozwoli się mu rozgałęzić. Uzyskane w ten sposób egzemplarze są wyjątkowo ozdobne, ale wymagają bardzo łagodnej zimy, która nie spowoduje ich przemarzania aż do ziemi. Na tarasie ten efektowny oleander będzie górował w dużej donicy. Taki sposób uprawy pozwala przenieść krzew do bardzo jasnego, chłodnego, ale nieprzemarzającego pomieszczenia w chłodniejszych regionach.

Ta odmiana to stara francuska kreacja: źródła historyczne i specjalistyczne wiążą ją z odmianą ‘Emile Sahut’, wprowadzoną około 1873 roku przez montpellierskiego szkółkarza Félixa Sahuta i opisywaną jako jeden z najsłynniejszych oleandrów o ciemnoczerwonych kwiatach. W ogrodach Galveston w Teksasie, a szerzej także w Stanach Zjednoczonych, ta sama roślina jest znana i rozpowszechniana pod nazwą 'Scarlet Beauty'.
Nazwa ‘Emile Sahut’ bywa błędnie stosowana do podobnych oleandrów, takich jak ‘Jannoch’. Będziemy traktować ‘Jannoch’ jako odrębną odmianę, zgodnie z jej opisem przedstawianym przez wyspecjalizowane szkółki.

Nazwa rodzajowa Nerium ma prawdopodobnie pochodzić od greckiego słowa Nerion, wywodzącego się od Nereusza, boga morza w mitologii greckiej. Inna interpretacja wiąże nazwę Nerium ze słowem neros, które po grecku oznacza wilgotny. Element związany z wodą, obecny w obu tych interpretacjach, można zapewne wyjaśnić tym, że dziko rosnący oleander nigdy nie występuje daleko od wody. Jego długie korzenie zakotwiczają się głęboko w glebie, aby czerpać z niej wilgoć, nawet na zboczach wąwozów czy w wyschniętych korytach rzek. Dowodem jego niezwykłej odporności na suszę jest to, że w suchych regionach, takich jak Negew w Izraelu czy południowa część marokańskiego Antyatlasu, Nerium oleander jest jednym z nielicznych krzewów, obok akacji i Retama (rodzaju żarnowca), które potrafią przetrwać na pustyni, zakorzenione w ścianach wąwozów.