Plumeria obtusa

Plumeria obtusa, podobnie jak inne gatunki plumerii, pochodzi z tropikalnych rejonów Ameryki. W przeciwieństwie do innych tropikalnych plumerii nie traci liści w porze suchej. Podobnie jak pozostałe gatunki tworzy duży krzew lub małe drzewo o ciemnozielonych, błyszczących liściach i wytwarza piękne białe kwiaty, najbardziej pachnące w całym rodzaju. W ojczystych stronach kwiaty te rozwijają się przez cały rok, zachwycając przejezdnych podróżników. Roślina ta zupełnie nie jest mrozoodporna w naszym klimacie, dlatego należy uprawiać ją w pojemniku, aby można było przenieść ją w osłonięte miejsce, gdy tylko temperatura spadnie. W takich warunkach utworzy kępę o wysokości do 2,50 m lub 3 m, co wymaga odpowiednio dużego i jasnego pomieszczenia.

Plumeria należy do dużej rodziny toinowatych, obejmującej około 350 rodzajów i 5000 gatunków, z których większość występuje w strefach tropikalnych i subtropikalnych. Niektóre rodzaje rosną jednak również w rejonie śródziemnomorskim, jak oleander pospolity (Nerium oleander) czy Carissa, a nawet w strefie umiarkowanej, jak barwinki (Vinca). Są to często rośliny trujące, z których wiele zawiera mleczko, ale niektóre wykorzystuje się również do celów leczniczych.
Rodzaj Plumeria obejmuje 7 gatunków (lub 8, zależnie od klasyfikacji, które uznają albo nie uznają P. acuminata za synonim P. rubra), pochodzących z subtropikalnych i tropikalnych rejonów Ameryki. Następnie sadzono je w podobnym klimacie w Afryce i Azji, aż stały się niemal symbolem tropików. Nazwa rodzajowa pochodzi od nazwiska botanika Charles’a Plumiera, natomiast nazwa zwyczajowa wywodzi się od nazwiska włoskiego markiza Frangipaniego, wynalazcy cenionych perfum. Legenda głosi, że gdy wiele lat później europejscy podróżnicy na Karaibach odkryli drzewo o podobnym zapachu, nazwali je jego imieniem.
Plumeria obtusa jest bardzo podobna do innych gatunków, ale wyróżnia się zimozielonymi liśćmi i niemal nieprzerwanie trwającym kwitnieniem. To gatunek wybitnie tropikalny, którego zasięg rozciąga się od południowej Florydy (Florida Keys) przez Karaiby, od Meksyku po niewielkie państwo Belize. Rośnie na wysokości od poziomu morza do 900 m, w różnych środowiskach: suchych lasach nadmorskich, wilgotnych lasach nizinnych, nadmorskich zaroślach i sawannach nizinnych.
Tworzy tam małe drzewo o wysokości do 6 lub 8 m, o stosunkowo rozłożystym pokroju i mięsistych, brązowozielonych gałązkach. Ciemnozielone, skórzaste liście są błyszczące i tworzą je wydłużone, odwrotnie jajowate blaszki liściowe o długości od 15 do 18 cm i szerokości od 5 do 8 cm, osadzone na ogonkach liściowych o długości od 1 do 4 cm. Te piękne, zimozielone liście stanowią oprawę dla kwitnienia, które trwa niemal bez przerwy przez wszystkie pory roku. Kwiatostany typu baldachogrona skupiają liczne pąki rozwijające się w kwiaty o nieskazitelnie białych płatkach, z wyjątkiem żółtawego środka. Korona ma dość krótką rurkę o długości od 0,9 do 2 cm, która otwiera się na 5 mniej lub bardziej owalnych, wdzięcznie odgiętych płatków. Te kwiaty o średnicy 6 cm i większej wydzielają dość intensywny, cytrusowy zapach, przewyższający aromat innych plumerii...

We Francji tę plumerię należy koniecznie uprawiać w pojemniku, aby można było zimować ją w osłoniętym miejscu. To roślina wybitnie tropikalna, której nigdzie, nawet na Korsyce, w najłagodniejszych rejonach, nie można sadzić w otwartym gruncie. Ponieważ system korzeniowy jest ograniczony wymiarami pojemnika, jego rozwój zostaje zahamowany, co samoistnie ograniczy wysokość rośliny do 2,50 m lub 3 m. To wspaniała roślina, ale możesz ją uprawiać tylko wtedy, gdy masz ogrzewaną werandę lub duże, bardzo jasne pomieszczenie, w przeciwnym razie może podupadać z powodu niedoboru światła. W takich warunkach pozwoli Ci stworzyć niezwykle wyrazisty, tropikalny klimat dzięki swojej niepowtarzalnej formie. Latem możesz ustawić ją na tarasie lub przy obrzeżu ogrodowym, przed rabatą złożoną z roślin o egzotycznym wyglądzie, ale wystarczająco mrozoodpornych, aby przetrwać zimę na zewnątrz. Tło dla takiej kompozycji doskonale stworzy zasłona z bambusów złożona z Fargesia robusta Wolong, pięknego gatunku nierozłogowego, wytwarzającego w słońcu żółte źdźbła. Przed nim posadź inne rośliny o wyrazistej formie, takie jak Musa basjoo Sakhalin, bananowiec japoński o pięknych, dużych liściach typowych dla tego rodzaju. Również Schefflera taiwaniana o dużych, głęboko powcinanych liściach dłoniastych doskonale wpisze się w tę kompozycję przywodzącą na myśl odległe krainy.

O ile we Francji reklamodawcy często wykorzystują te kwiaty, aby nadać szamponom wizerunek tropikalnego piękna, o tyle w niektórych krajach Azji roślina ta może mieć zupełnie inne znaczenie. Na Filipinach kalachuchi, jak się ją tam nazywa, kojarzy się ze śmiercią, ponieważ tradycyjnie sadzi się ją w pobliżu cmentarzy. Filipińczycy nie lubią jednak smutku, dlatego sadzą ją również jako drzewo ozdobne w ogrodach i wykorzystują do wyplatania naszyjników...